Kunstenaarsleven, eerste deel

270

pluimstrijkerij van veinzende en huilende wijven wel éven omverpraten, stelde ie nog 'n week uit. Maar als er dan weer niets kwam, werd ie woest, wreed, giftigde ie uit, dat ze 'm nou niet langer nemen konden. Hij liet 't, zonder politie, door z'n loopknecht en kruiers hun uit de handen wegscheuren, toch bang voor gedreig van vóórroepers en aan den dag brenging van zwendel. Van de negen hadden 't acht afgestaan. Eén karonje-jordaanster, die Soonbeek bijna vermorscld had in 'n krankzinnigen drift-uitval, bleef onwillig.

״La jij d'r es één van je mannetjes ankomme !" had ze zoo dreigend uitgegild, dat ie schuw was weggedruild. Ze had gezegd, dat ze er een paar jaar aan waagde, maar dan zou ze 'm toch, waar ie kwam, achtervolgen en naschreeuwen als 'n vuilen dief en woekeraar. — Soonbeek beefde nog toen ie al veilig en wel tusschen 't drukke gewoel van de Kalverstraat liep. Nou had ie toch z'n „vrouwtje" gevonden. — Bij dat smerige wijf, dat al tien maanden had afbetaald, was ie nou telkens den boel komen mee oppoetsen. Hij had wel verwacht, dat ze een of anderen dag niet meer betalen kon. Daarom had ie zijn stukken in de woning brandhelder onderhouên, onder allerlei verdachte en haar argwaan onderdrukkende praatjes, als : „Wanneer dat goed niet door iemand onderhouên wordt, die er verstand van heeft, is over 'n jaar al 't politoer d'r af!" -— Zoo lapte ie dat sluwigjes en suste ie haar sla-mond. Nooit had ie 't wijf zoo fel gehoord, en nu was ie daar meteen z'n macht kwijt. Hij begreep dat, nu ie den moed niet had om 't te laten weghalen, uit angst voor nagekrijsch op straat, wat ze stèllig zou doen, zij hém de wet ging stellen met afbetaling, 't Woedde in 'm, dat ie door z'n eigen stomheid misschien een schadepost kreeg, 't Kookte in 'm. Dat moest op 'n stuipdrift uitloopen thuis. — Gejaagder liet ie zich nu inlichten over al 't doen en laten van 't woeste karonje-mensch, aldoor zinnend op 'n felle neerzwieping van haar macht over hèm.

Maanden daarna nog stootte 'n plotseling hevig wantrouwen in 'm öp, 'n wurgend-angstige benauwing, dat ie wel eens