Kunstenaarsleven, eerste deel

267

Al z'n leveranciers had ie aangeklampt, met geheimzinnig korte briefjes, met Huister-praatjes. Ze wisten niet wat ze er van denken moesten. Maar ze kwamen toch, een voor een ! Eerst wisten ze geen raad. Ze hadden voor die spullen geen geld ! Maar Soonbeek lokte, kittelde, vleide met z'n lachmond, legde ze een afbetalingsstelsel uit, verklaarde, dat ze nooit in hun leven weer zoo'11 prachigen kans zouden krijgen, om gemakkelijk aan zóó'n boedel te komen. Hij grinnikt, maakt grappen, stoot z'n ,,ja, hm's" uit, propt ze vol met gemeene, zware sigaren, schenkt bochtcognac en ouê klare, en kraakt heel voornaam met z'n nieuwste schoenen, pas van de veiling, 't Geurt naar rhum en zoet om 'm heen. Z'n blank gezicht gloeit van hartstocht. Z'n handjes met de fonkelringen wijzen aan. En als ze vragen : Ja maar.. hebt u niet dit of dat ?.. grinnikt hij heel geheimzinnig terug, zegt twintig keer achtereen : ik^.... ik heb alles.... ik}.... ik heb alles ! zonder ze nog te laten zien, vat ze verlangen. Kalmpjes neemt ie ze mee, stap voor stap tusschen z'n veiling-koopen doorschuifelend. Eerst laat ie ze de oogen uitkijken van verbazing; dan houdt ie plots halt en zet ze met den neus voor 't gevraagde. En dan gloeit 't in 'm van trots. Hij overbluft, verblindt ze, ratelt er dadelijk overheen met nieuwe vraagjes, maar blijft toch sluw, koel-nuchter toezien op alles, wat z'n kliënt aanraakt. Hij heeft te gissen, waar ze zinnigheid in hebben, begluurt de gezichten, haalt met kleine, vinnige na-zinnetjes telkens weer terug, wat al losjes beloofd was bij 't eerste gelok. Eenmaal aangeklampt, voelden, op hun beurt, z'n klanten wèl verplichting, maar, in den heeten sjacherdrang, géén ontzag meer voor den millioenair Soonbeek ; trachtten ze met afdingerijtjes te beknibbelen en de afbetaling al minder te krijgen. In die slagvaardige sluwheid groeide Soonbeek. Dat was voor hem, naast de winst, 't zaligste genot. Dat kampen, kracht meten, over-sluipen, afketsen, terugslaan en aanvallen, vond ie de machtigste strategie van den handelsgeest, en de sluwe overrompeling er in een taktiek van verrukking scheppende heerlijkheid. Argwaan kon ie tegenover zich zelf dulden, wijl zijn