Kunstenaarsleven, eerste deel

257

zaken geworden, mooie zaken, daar geef jij toch geen lor om.

Toch begreep ie, zich te moeten beheerschen. De dokter gaf hem wat broomkalie en hij sliep weer beter. Toen ie den feilen spot, den gloeihaat en afschuw van Flora bemerkte tegen alles, wat van z'n veilingen kwam, zweeg ie van z'n koop-verrukkingen, z'n avonturen-kans, maar kropte alles van z'n passie bijeen. Haar gemopper liet 'm steenkoud, zou wel slijten. Erger was 't, dat ie op de veiling zelf zich niet goed kon bedwingen. Eerst dacht hij, dat ie door vuile intrigetjes van makelaars in den val gelokt was, dat ie niets vertrouwen kon dan z'n levende oogen en eigen handen. In iederen trek van hun gezicht zag ie iets raadselachtigs, iets valsch. Later bleek dat verbeelding. Maar tot schuim kookte z'n woede in hem aan, als ie iets voor z'n neus zag weggaan, waarvan hij wist, voélde, dat 't opgedreven werd, alleen omdat 'n kliek tegen-bieders 't hèm niet gunde. Hij beefde dan. Z'n stem gilde weer bij ieder hooger bod. Hij leed afschuwelijk, omdat hij niet hooger wou en tóch, meegesleurd door den magnetischen haat van het vijandige kliekje, weer hooger bood ! Tot z'n angst en sidder inéén stolde, 'n krampachtige siddering hem doorschokte. ,,Ga niet verder, niet verder," trilde z'n stem, ,,ze sleuren je d'rin !" Plots stomde zijn nerveus-opbied-gegil, keek de notaris tevergeefs naar z'n valsch-lichtende oogen, die niet meer wenkten in z'n doodsvalen kop, maar alleen trilden, hevig, als stortte 'n beroerte over 'm uit.

Hij vertrouwde niemand meer, liet zich dus ook niet voorlichten. Naar eigen intuïtie schatte en berekende hij weer, als z'n begluur- en afluistersysteem niet lukken wou. Bovendien was ie daarmee al eens 'n paar keer heel leelijk er in-geloopen. Ging er op den verkoopdag iets veel lager dan hij voor zich-zelf getaxeerd had, dan werd ie steenbleek van angstige ontroering. Wat verschrikkelijk weinig verstand had ie toch van al die waar, en hoe bar kon ie zich de vingers branden. Ging iets buiten z'n verwachting veel hooger, dan koortste er nog banger jacht in 'm. Heel snel, tusschen de mensch-benauwing in, moest ie dan uitmaken, of hij niet door 't haat-

18