Kunstenaarsleven, eerste deel

256

had. Kwam hij nu en dan na de veiling-periode bij, door gedwongen rust, wijl er niets te doen was, dan werd hij voor 't gezin onuitstaanbaar kribbig, vitzuchtig, driedubbel lastig en opvliegend-kwaadaardig. Hij bemerkte dan, hoeveel hem aan vertering van z'n vrouw door de vingers ging, hoeveel hij weer met scherpe kontrole, door onbekommerde, luchthartige lef-brutaliteit van Floor had goed te maken, hoeveel hij weer verrekenen moest met de meiden, z'n kantoorbedienden, met z'n kleine huurders, die 'm allemaal poetsen bakten, terwijl hij weg was met heel z'n vervloekte passie in die veilingwereld. Dan zenuwde hij gejaagd door 't heele huis, knauwde zich-zelf, verwenschte hij zich met al z'n geld om z'n nerveuze, gejaagde ellende, z'n onrust, z'n angsten en de dubbele, zwaarder-sar״ rende zorgen, die hij zich zonder reden in den kop haalde. Nu kon hij zich niet langer inpraten, dat hem de veiling geen finantieel gevaar gaf. Vooral toen z'n veiling-passie pas uitgegroeid was, fel, onweerhoudbaar, liep hij er angstwekkend gejaagd en dol-nerveus bij. Hij sliep er niet van. De opwinding door al z'n cijfers, nummers, kansen van koop en verkoop, kleine en groote berekeningen, matte hem af, vergroende z'n gezicht, maakte hem soms half razend. Hij zag alleen kasten, stoelen, toestellen, nummers. Hij droomde wild en benauwd. Dan, dat ze hem, stuk voor stuk gekocht, uit de handen wegrukten en kapot sloegen op z'n hoofd ; dan dat hij geen menschen meer zag, maar alleen reusachtige nummers, die spraken, liepen, zaten, met sprekende monden, en 41 maar sommetje׳ verkauwend en weer uitspuwend, de een na de andere. Hij maakte midden in den nacht, als z'n branderige oogen den slaap niet konden vatten, Flora wakker, met gehoest, gekuch, gereken en getel, om midden in den nacht te vertellen, voor hoeveel dit, voor hoeveel dat gegaan was. Hij huilde en vloekte van spijt als 'm iets ontging, dat later bleek zeer verkoopbaar te zijn. Als Flora dan uitviel, zei : Maar God, Jan.. .. u maakt ons allemaal verrükt met uw veiling, waarvoor doet ge dat ?.. .. Hebben we niet genoeg ? — dan schrok hij even, beheerschte zich, zei kalm terug, heel geheimzinnig : 't zijn