Kunstenaarsleven, eerste deel

255

lijsten van waarschijnlijkheids-biedingen, speelde al vooruit in zich-zelf af, wat er gebeuren ging. Dadelijk verscheurde hij z'n gecijfer. Wantrouwig rekende hij nog eens en schreef weer en de bange emotie, of hij goedkoop dan wel duur uit een samenwringenden worstel van bod tegen bod, z'n nummers zou los te werken hebben, doorkrampte z'n heel wezen met avontuurlijke begeerten en angsten, die 'm zóó omknelden, dat er niets anders meer voor hem bestond dan z'n veilingen.

Zoodra hij, in de kijkdagen, 's avonds thuis kwam, lei hij 'n stapel vuile, verkreukte katalogi, bekriebeld met aanteeke-ningen, vlak naast zijn bord. Onder 't inlepelen van soep, las hij gretig, at snel, gejaagd, niets proevend, niemand ziend. Hij maakte met z'n fijne vrouwehandjes potlood-kruisjes en slangetjes, rood, groen, blauw, lachte tegen z'n hiëroglyfisch-geheimzinnig neergekrabbelde notites, als hij weer bedacht, wat dit was en dat was, zich herinnerde op wat 'n sluwe wijze hij gesprekjes over een en ander had afgeluisterd. En soms stroefden de wenkbrauwen in frons, als ie aan 'n nummer kwam waarvan hij vermoedde, dat er hardnekkig om gevochten zou worden. — Flora werd nijdig, stootte 'm aan, vroeg verstoord en beleedigd of hij 't kwartiertje dat hij thuis kwam, nu nóg niet den veilingrommel uit 't hoofd kon zetten. Maar doof voor ieder verwijt, ieder woord, hakkelde hij wat uit, zonder zich zelf te hoor en.... zei kortaf, gejaagd.. .. ja-ja־ja!.. .. ik kom, ik eet al.... goed-goed-goed ! — Dan Flora er weer tegen in, om 'm te sarren, z'n verstrooidheid te blameeren voor de oogen van de kinderjuffrouw en de meisjes, die opdienden, — riep weer : Jan.... Jè.n !.... eet noe.... Jan, drink !.... Jan, zeg de kinderen 'n woordje.... Jan, daar is 't vleesch.... Jan, .... wil je aardappelen? — En hij, al nerveuzer, driftiger en wilder er tegen in : Zanik toch zoo niet, Floor.... ik eet.... ja-ja-ja!.... geef maar.... geef maar.... ik eet al...., zich verwerend, zonder van z'n paperassen op te zien, dan alleen als ie 'n hap nam. — Lang vóór en lang na de veilings- en verkoopdagen had ie al voorniets ooren meer. Hij wist nauwelijks, dat ie 'n vrouw met kinderen