Kunstenaarsleven, eerste deel

253

brein, 't Gaf hem wel aanwassende zorgen, maar bleven zaak-zorgen, 't Woekergeluk in 't loswerken van de verkoop-dingen schroeide er een gloed overheen, 't Waren geen benauwings-zorgen, geen effekten-angsten, geen koers-koortsen.

Het groote, vurige genot begon al uit te prikkelen met de kijkdagen. Hij vond niets zaligers, dan dat stiekeme vooruit-zich-vertrouwd-maken met al wat in de warrige lokalen stond. Nummer voor nummer, z'n katalogus in de fijne handjes gekneld, bekeek, betastte, doorsnuffelde en onderzocht hij. Hij vond het er heerlijk en dolgrappig. Allerlei dingen lagen daar, die je nooit van nabij zag, waarvan hij niet eens wist, wat ze eigenlijk waren. Hij lachte tegen 't schitteren van chirurgische instrumenten, tegen tooverlantaarns en fotografie-toestellen. Nooit had hij zooveel moois en vreemds bij elkaar gezien. Niets ging voorbij aan de scherprechterij van z'n gulzige oogen. 't Was 'n hartstochtelijk neuzen, een nieuwsgierig slenteren, een onkiesch en brutaal indringen tusschen andermans boel, wat een van z'n liefste bezigheden was. — Je kon er bij denken wat je wou. Vooral op de groote veilingen stond prachtgoed. Daar zwierf hij dagen achtereen. Iedere kruier, iedere makelaar kende hem. Ze hadden 't land aan z'n inhalige, schrokkerige, en wantrouwend-gluiperige onderzoekingsmanier. Als hij wat vroeg, en z'n schelle stem scherpte het provinciaalsche ,,n"-netje aan ieder woord toe, dan schoven ze langs'm, lomp, onverschillig, zonder boe of ba ! Hij gaf nooit 'n halven cent fooi, tilde zich zelf liever 'n beroerte. De kruiers spogen op hem, als op 'n mand rotte appelen. Maar hij grinnikte erom in zich zelf. Geen antwoord ? — dan géén antwoord. Als hij maar z'n rustig, wel heet, maar toch dól-plezierig en veilig gevoel bleef houên, wandelend tusschen al die dingen, uit geldnood of door sterfte van de hand gedaan. Op veilingen was altijd te verdienen, bijna altijd, als je oplette, 't Werd azen op de ongelukken van 'n ander, 't Had de makabere bekoring van strandvonderij. Je leegde de zakken van schipbreukelingen, die zwijmden of met gebroken oogen den laatsten adem uitkreun-den. Er spartelde een gistend avontuur in. — Hij zwierf maar