8o
de kousen in de hand, vielen ze weer loom terug in de peluw, snurkten ze weer dóór, om in angstbui op te schrikken als plots stem van moeder of broer bulderde achter bedsteegordijntje. Van morgen was 't bar geweest. Toos en Trien hadden er niet uit gekund. Moeder had ze geranseld, gevloekt, gebon-kerd met 'r knuisten tegen beddeplank, 't gaf niets. — Telkens weer waren ze ingesnurkt. Toen plots had moeder, éen voor éen, woest-nijdig in den nek gepakt en slapend, met de bloote voetjes op de koue stoep van de straat gezet, in d'r ponnetjes, dat ze huiverend grienden, niet wisten waar ze plots stonden.
Nou had Jan 't verteld aan Willem, en Toos had willen antwoorden dat de meisjes van Straik en Toomaas öök eerst om vijf uur opstonden en dat 't bij die lui, niet eens tien uur wier, eer ze naar bed gingen. Maar ze durfde niets zeggen, bang dat Willem 'r nog 'n pak slaag zou geven. Toch schuchterde talmend, Trien uit, met 'n zenuwachtig huilgilletje in 'r stem.
— Nou____bai Hulse en Toomaas magge de maissies____
magge sullie tut vaif uur.... vaif uur sloape !.... enne wai binne doodmoei.... wai kanne nie woakker om bai hallef vier.... ikke hep sukke bloare an....
— Hou je bek, hufter ! snauwde Willem, 'n mand aardbeien achter z'n hielen zettend, — 't is altait vet in 'n aeremans pot hee ? Morge pirsint, of jullie sel 't weute.... snurkers!
— Krik f'rdorie !.. je sel veul van hullie hoale hee ?.. Trek jai d'rais faire van 'n kikkerbil! lachte Jan, z'n dikke lijf goeiig schuddelachend en z'n kop inwrijvend met zweet van z'n hand.
— D'r sel t'met 'n onwairtje rolle, stootte zwaar-gapend 'n plukker naast Jan uit, — 't is broeis hai ?.... saa'k f'rbrande aas'k 't ooit soo hait had hep.... ikke leg te swemme puur in main swait hee ?
— Nou, onwair da' si nog.... bromde Jan, naar de lucht kijkend waar wolken paarsig samendrongen, — ik voel niks, heulegoar niks an main groote toon.
— Jou toon deug nie.... laa'k je nie in je nek naime....
— Sou 'k je ook puur nie roaje hee ! ikke waig t'met tweehonderd vaiftig pond !____