Menschenwee, Derde boek, Zomer

79

schietend op open plek, kleurden hoeien en beenbrokken öp, gekromde ruggetjes van kinders, als zwerm ijverige bijtjes purend over de akkers.

Net barstte Willem Hassel uit tegen 'n zusje, woedend dat ie 'r had zien aardbeien snoepen, 't ruggetje gekromd, argeloos en droomrig starend op de vruchtjes. —

— Is da' wond'r da' die soo moager kaikt aa's s'n tang, schreeuwde ie naar z'n broer, — die frait te veul oarbaie, sai kraig t'met veul te veul nuwt bloed hee ?.... sloan d'r de dinge uit t'r poote....

— Krik f'rdorie, loa hullie moar fraite, aa's hullie d'r senie in hebbe, komp bai de huur t'regt.... wa' jou ?.... goeiïgde Jan, de dikbullige jonge broer. — Nee.. .. die bai jou doar, daa's main 'n lekkere.... 'n happie.... da' he'k f'murge van lust!..

— Wa' nou dan ! vroeg nieuwsgierig Willem.

— Nou, stootte Jan er stem-dof uit, handen vol roodvochtige aarbeien wegkogelend in de slofjes, — da baist is soo seis, hee ?.... Wa he'k roepe om half vier !.... krik f'rdorie ! die was d'r mi' de mestvork nie uit te staike.... en Trien óók nie..

— Ha' je moar 'n emmer woater over d'r kop uitsmaite motte ! saine sullie t'met wassche ook, grinnikte Willem venijnig.

— Krik f'rdorie.... jai kookt ook nie goar !.... je skraiuwt van kruis en munt, wa' jou ?.. da sullie d'r t'met 'n stuip bai oploope hee ?.... mó' je main juüstig veur hebbe !.... Nee, moeder hep hullie 't netjes lapt.. krik f'rdori!.. se hep sullie mit d'r sloapkoppe en d'r ooge puur toe, hep sai d'r éen veur één op de natte stroatsteene set.... krik f'rdorie.... je ha' hullie 'n smoel motte sien sette.... aa's 'n kikker op 'n kluitje ! se woare wakker hoor !.... p'rdoes ! en Trien.... die aêre.... nee.... die ha' d'r slinger !....

Toos en Trien, twee meisjes, van tien en negen, gebogen over hun bedjes in jachtigen pluk, luisterden, deden toch net of ze niet verstonden. Eiken ochtend had moeder verschrikkelijk met ze te doen. Ze konden maar niet uit hun zwaren slaap wakker. Als ze geroepen, met porren opgeschreeuwd werden, grienden ze van slaap en vermoeienis. Soms half gekleed, met