Menschenwee, Derde boek, Zomer

74

En telkens uit de zijlanen, die in reuzekring van groen en schaduw om de akkers dromden, stroomde zoete reuk aan van waggelende hooiwagens, en meidoorn zwangerde z'n hartstochtaroom uit, als om Wiereland te verzwelgen in geuren.

Soms, van de akkers af te hooren, bonkerde in loomen waggel, 'n hooiwagen langs de landhaag, nu en dan bij open plek, achter boomstammen te zien, in 't goudgestroom van z'n haren, zoetste hooirook in den zonzwijmel van akkerbrand uitstortend. —- Van boschkant uit, ergens diep verborgen, verklonk koekoekzang, eentonig, toch vreemd-verhalend van minne-romantiek. Eentonig ontroerend zong koekoek dóór, in de gloeiende middaghitte, vreemd-lokkend geluid; optoove-rend visioen van koel-groen boomendonker, waar, op datzelfde middaguur, nimfen gevaarlijk-angstig stoeiden met vanzinnen-geschroeide faunen. — Geluid dat opriep, fantoom van koelend bladerenlommer, waaronder de nimfjes en satyrs speelsch plasten in waterzilver; met schaterjubel kringdansten, doorholden onder zilverende ruischfonteintjes, die kleurvonken rondspoten, koel, in hun druppels-plengende kristallenspartel; en waar al verder, al vérder de nimfjes verzwierven, tusschen het lokkende schemer gr oen, verloren in jagenden zinne-zwijm. —

Hooger weer na schaft, steeg werkroes, ging er sneller scha-lenfonkel over akkers. — Zwaar stonden de verbuilde karikatuur-zakken met bollen vracht, op den paarsen grond, sterker rookten de voren van hitte, sjouwden de kerels op en af de greppels naar de karren op 't pad, in stommen zwoeg met al geweldiger lasten op rug en hoofd. Nergens meer ging één lang uitgehaalde ademhaal. —

Rooiers en plukkers, verbronsden in 't late licht van avond. En breed, in kringen, trokken de kleurgloeiingen en glansen over de akkers, rond de werkers, die zwoegden tot in den nacht, in al andere pracht en zwenk van lichtspel, onder zwervende, oneindige fantasmagorie van het ontzaglijke, stille wolkenleven. —