Menschenwee, Derde boek, Zomer

7i

bloeding van vitrails en rosetten, in 't laaiende licht. Zóó zaligde de hemel in godlijk kobaltblauw, 't azuur van middel-eeuwsche vitrails, in den azuren droom van heilige figuren. Zoo kleurde de aarde in het zingende brons en extatische geel van z'n gloeiende glas-verven, omdampt in den aureolenden goudglans van altaarlicht. —

Zoo, in 't bloedrood van ruitenbrand, als ontzaglijk kerkraam met z'n bogen en gierlanden, vlamden de bloemende zonnedagen in 't azuur, gloeiend, kleurdampend en jubelend in de oneindige glorie van zomerleven.

En daaronder stom, de werkers, de geloovers van den arbeid de zwijgende devoten van den machtigen zwoeg op 't land. — Stommer en gekneusder eiken dag weer, schoven hun knieën door de voren, 't schitterheete zand. Dieper groeven hun klauwen den hitte-adem van de aarde naar hun longen. En geweldiger in de zonnelaai ging het schuurgeluid van hun zeven over de akkers, de wolkenstuif van het bronzen zand óver hun gekromde ruggen. Alsof de aarde, de stille rooiers nóg eens wou overstroomen met den trillenden zeng van haar zonne-lava. —

Verder op 't land, naar den zeeweg, stonden de werkers onder de eindlooze hemelblauwing, met zware armhalen rottend loof van hyacinten en krokussen weg te schoffelen, hun lichtgestalten uitlijnend in de trillende hittelucht. Hoeken, in prachtigen kleurenschimmel, teer pastel, toonfijn, als tinten van doffe poeier, lagen tusschen gerooide bronzen akkers; loof dat zingend stierf in laatste kleurenkoorts. In donzig groen-döf en goudlila, — als er op oud hekwerk uitvocht, — pastelden de akkers met rottend loof, verneuriënd 'n doodenzang van tinten tusschen 't fel-jubelende zomergroen van boomen, hagen en pluimgras. —

Duffe lucht van rot geblaar, als vunze stank van aardappelenkelder, verstoofde in de zonnehitte, vervloeide tusschen de glansen van 't oud goudleer-rood en bronsgroen, dat zacht golfde en moireerde soms in windwuif. Midden in den doodenzang van 't bolblad, stonden de rooiers, wegsliertend in