Menschenwee, Derde boek, Zomer

68

Geen woord klonk tusschen man en vrouw óp. Z'n brood-slikkingen en kauwgeluid alleen, ver-zuchtt ein 't krot. — Ant bleef hijgend-ademen, met 'r handen aemechtig op 'r gezwollen buik gekruist, in zacht duimgeschuif. Dientje lag in 't bedje wakker, als was met 'r instappen de slaap plots verdwenen. Ze voelde zich naar in 'r hoofdje, maar durfde niets, zeggen, blij toch dat ze eindelijk lag. — Heete handjes van zusje, in blind gewoel op haar neergezakt, brandden op d'r lijfje. Maar stil liet ze de pootjes liggen, te óp en te stikwarm om zich te bewegen. Stom rekte Kees zich van z'n stoel overeind, in arm-rengelenden gaap gooide ie z'n jekker en kiel in 'n hoek, dat z'n schouders in kale zeemanstrui uitschonkten, drukte ie z'n handrug nog even zacht op 't klamme kopje van Wim. — In één sprong óver 't kleintje heen, dat tusschen hen in sliep lag ie in z'n smoorheet slaapholletje, te beroerd, te gekookt en gestriemd van pijn, om z'n broek uit te trekken. —

Langzaam, met paffe gebaren, wrong Ant zich hijgend, zuchtend van 'r stoel. • Zacht, bij eiken pas wiegde 'r buik mee, holden 'r lendenen en telkens met 'r handen veegde ze tranen van 't goor-mager gezicht. Altijd in 'r zwangerschap, voelde ze zich weeker en angstiger, zag ze altijd vizioen van 'n ongeluk boven 'r hoofd hangen. Zacht zoende ze Wimpie, nog eens, en nog eens, lei ze 't kleintje, dat tegen Kees' stinkende pilowbroek was afgezakt met z'n snuitje wat recht, en stapte na knielgebed voor krucifix, en in verplechtiging van wij waterkruisje, geradbraakt van pijngevoel in 'r doorstoofd slaapkrotje.

Ze had trui van Kees nog moeten uitspoelen, zijn en haar hemd, en van Wimpie nog wat goed, maar ze vóelde dat 't niet ging, dat ze 'r achter bezwijmen zou. Uitstellen maar, uitstellen en nou slapen, als 't kind dat doorbrand was van zuur, d'r tenminste niet de ooren kwam volkrijschen van nacht. —

II.

Naast den aardbei- en erwtenpluk ging rond op de akkers