Menschenwee, Derde boek, Zomer

445

krachthengst mokerde ie z'n vuist op d'r vale schuw-begeelde tronie, twee, drie maal, dat z'n handen in haar gebit vastscheur-den en 't bloed uit Ant's mond stroomde. —

Met den derden slag lag ze op de steenen, Kees in drift struikelde dwars over haar kermende borst heen.

Ouë vrouw Rams gilde op 't erf, aan de deur !

— Moord.... moord ! de Strooper f'rmoordt sain waif! moord moo-oord !

De kinders gilden en schreiden bang achter 'r aan.

Plots was ouë Rams van z'n stoel gestrompeld, en smakte z'n wijf de kamer in. Hij mummelde z'n ״swaineboel" uit, en keek in den wiegel-schijn van de lamp, — die Kees met z'n lijf voorbij scheerend 'n knauw gegeven had, — naar z'n dochter.

— Hou jai je bèk kreng ! snauwde ie vrouw Rams toe, die sidderend naar de deur zocht, kromarmig vooruittastend, in angst, als 'n rot naar gat in 'n straatgoot. —

Kees was over z'n vrouw heen weer op de been gewaggeld, z'n krampig bebloede vuist in den mond. Ant lag stom, voor dood. —■

Er stolde schrik in 't krot en de lamp schommelde goren schijn af. Schaduwvaalte spookte over de vervreten kniezende armoezooi van wat gehavende stoelen en de morsige tafel. Silhouetjes van kinderkopjes schimden heen en weer in lampen wiegel op den vuilsteenen muur. En de kleintjes groepten weer samen in 't hoekje bij 't ledekant waar Wimpie altijd gelegen had en waar boven nü ontzette stilte aangroeide.

Kees, ontnuchterd in schrikkelijke bleekheid, niet omkijkend naar z'n wijf, was rugkrommig 't pad opgestapt, met woesten klank van z'n vrouw's stem nog in de ooren.... jai... jai... moordenoar van Wimpie. Daar, ver op 't duistere pad, snikte ie uit, een razende bui van droefenis, in 't donkere duin, zich voelend, vernield, gebroken, 't leven in hem weggetrapt, voor eeuwig. —

III.

Ant schaamde zich voor Kees, na haar wraak die ze op hem