Menschenwee, Derde boek, Zomer

444

nikte ie even zot, keek dan weer lummelig, liet ie z'n kop op de borst hangen. —

Ant wier doller nou ie niks tegen zei.

Dat kon ze niet dulden. Nou moést z'm raken, ze moest 'm zien opduivelen van gift, dien vuilik ! En voortra telde ze in vloekhoos.

— F'rdomme ! wou jai d'r önster f'rmoorde.. .. soo aa's je main Wimpie f'rmoord hep ! hee ?

Kees, plots beefde op z'n stoel. Grauw in lampschuwen schijn, zonk er sidder in z'n wangen. In heel zijn ronkigen romp kwam beroering. Een suizel zwirrelde door z'n kop. In 'n nevel van roode, moordende woestheid en drift, tastte ie rond. — Z'n lijf rees van de waskruk reuzig öp, onder de lage bebalking. Z'n oogen stonden gespalkt. Hij sidderde. Vrouw Rams was Ant opzij-getast en de kinders kropen voor 't leege bedje waar Wimpie had geslapen bijeen, in instinkt om bescherming. Alleen Dient je stond achter 'r moeder in kindergekerm te trekken aan 'r plunje, voelend wat 'r opstormen ging. Maar Ant zag niets, stemkraste dóór, in wild venijn en woedetoorn, nog eens en nóg eens.

— Ketter.... Moordenoar van Wimpie ! hep jai Wimpie d'r nie loate f'rhongere.... en....

Maar ze kon niet uitspreken. In hevigen schrik was Kees ontnuchterd .... hoorde ie daar wat z'n waif zei ?.. hoorde ie niet den naam van Wimpie ?.. sain jonge.. sain jonge ! Wat ? Wat? hai hai.. Wimpie f'rmoord.. hai ?.. sei ze 't doar nie weer ?.. Nou suisde z'n kop vol bloed. Z'n oogen liepen rood, hij keek weer door 'n bloednevel en in ouë kracht sprong ie met z'n vuist mokerend vooruit, tastend in zwaai, de plek waar Ant stond te krijschen. —

'n Geweldige uitstorting van haat, woede en wrok barstte los. Hij voelde zich omklemd door 't oude wijf, door Dient je. Maar met éen duw morzelde hij ze opzij, dat ze waggelden naar achter. Stemmengegil van kinders, bijeengehoopt voor 't leege donkerende ledikantje rauwde öp, maar hij alléén zag z'n wijf, hoorde haar stem, en in ontzettende wraakpassie, in vernielende