Menschenwee, Derde boek, Zomer

446

in 'r drift genomen had. De neermokering had ze van hèm verwacht, deed 'r beter dan z'n akelig stommetje spelen. Ze was flauw gevallen. De halve kinnebak was 'r platgeslagen. Ze had dagen van braak-weeê pijn en ellende. Maar ze klaagde en schold niet meer. Al kwam ie ook iederen avond dronken thuis, ze zei geen enkel verwijt. Flauw begon ze iets te beseffen van zijn martelingen. Kees was nog stiller dan ooit. Soms sprak ze 't hoog-noodige tegen hem, met onderdanige stem. Maar ook dat hoorde Kees niet meèr.

Hij voelde zich schuchter, verbangd voor alles. Als ie dacht aan nachtstroopen begon ie te rillen. Geen geweer nam ie meer in z'n handen. Dag op dag zwaaide ie in de kroeg, na soms 'n paar uur spitwerk. Gretig nam ie alle traktementjes, borrels van de dollende kameraden aan, die 'm wouên laten konkelen van al z'n stroopavontuurtjes. Maar hij zoop, zoop, zwijgend, verbraste geen stom woord.

Oue vrouw Rams strooide overal rond dat ie z'n wijf wilde vermoorden, en heel Wiereland wist dat ie Ant de kaak had ingeslagen, ze doodgebloed zou hebben als ouë Rams, die anders nooit van z'n schouw kwam, 'r niet met water ge-wasschen en verbonden had.

Dat was 'n nieuwtje in de kroeg. Nou kenden ze hem wéér.. de kaak ingescheurd, z'n wijf bijna verbrijzeld. Ze voelden wel dat ie 'n halve moordenaar was, dat hij eigenlijk in de kast moest inplaats van den ouën Gerrit, want die had alléén uit dolle zorgen gestolen. —

Ze dachten dat Kees nog wel eens 'n griezeligen uitval zou doen, nou ie zoop als de ergste onder hen; Kees de Strooper, iederen dag zwaaiend door de straatjes, gesteenigd door straat-tuig, beschald en verschooierd; Kees, dien ze nooit nog dronken hadden gezien. Ze dolden den Strooper over z'n wijf, maar hij blééf stom, smoordronken in wrokkigen zwijg. —

Einde November, op 'n grauwen ochtend dat 'r jammer van vale droefheid over de akkers triestte, en de regen neer-striemde in kletter, liep Kees voorbij de verstorven herfst-