Menschenwee, Derde boek, Zomer

443

Kees pas zoo ingezonken was na Wimpies dood. Want Wimpie was nou toch in zijn geluksstaat. Ze had er eerst zelf ook martelende stomme smart van gehad, maar de Heer had 'm tot zich genomen, en daarin most zij berusten. En nou was 't wurm tenminste uit den duivelsban van z'n vader. Nou, dacht ze, zou Wimpie z'n vader pas zien, hoe hij den boel verzoop. Nou zou 't kind 'm toch verafschuwen, haten en vervloeken, zooals het toch op aarde óók had gewild, wanneer hij maar niet in den ban van den duivel was gezeten.

Zoo vatte ze van Kees' inzinking en verdroefde baloorigheid niets ; niets van z'n verstomde verbijstering en geschondenheid, omdat ze dacht, dat hij óók 't voortbestaan in den hemel, hoe ook verketterd, van Wimpie vóór zich zag. —

En ze haatte Kees erger dan ooit, haatte 'm in furie van geloof ; geloof dat met Wimpies dood, nog heviger 'r doorgloeide, als 't eenig ware. —

Haar moeder drentelde rond op 't achterend, hoorde Ant hellevegend krijschen en vloeken in toornenden woordenhuil. —■ Ze zegende 'r kind, dat ze zóó heftig in verzet kwam tegen dien dief en moordenaar, dien kètter, dien schobbejak. En ze schoof dichter bij 't voorkrot, om nog beter te hooren. Want mee-schelden, durfde ze niet, altijd uit ontzettenden angst nog voor z'n moordend groot reuzelijf en knuisten. Maar ze had 'n blaadje van 'm gelicht, bij ieder in de buurt, door heel Wiereland. Ze had rondgebazuind, al de streken van dien dronken ,,moordenaar" zooals ze 'm bij vreemden altijd noemde.

Ant hurriede door, schimde óp in 't goudgeel lampjesschijnsel, donkerde weer weg achter ouë Rams, die krom-verkort, voor de schouw blokte. — Onder 't opruimen schreeuwde ze, bukkend en voortscharrelend :

— Skorumsooi! wou jai, da wai ook de krentetuin ingonge.. aa's je kettersche föar ! godskimpers ! gaif hier... de sinte ! daa's d'r veur twoalif koppe, twoalef monde.. jai f'rsuipt ons fraite ! hier, gedrocht : de sinte ! De sinte ! main sinte !

Kees bleef ingezakt zitten, in tragen dommel, hoorde den krijsch van Ant, zonder 'n woord tegen te zeggen. Soms grin-