Menschenwee, Derde boek, Zomer

442

in stomdronken waggel, nog stiller dan ie ingezwaaid was.

Zoo, beschonken, strompelde ie op 'n laten Novemberavond z'n krot op 't pad in, loom en sullig-zwaar zich neerschooierend op 'n beplankt oud waschstel.

Ant braakte woede uit, dat ie zóó schaamteloos zoop. — En opgestookt in hellehaat door d'r moeder, schold ze Kees de huid vol. —

Tergend vroeg vrouw Rams of zij nóu niet altijd de waarheid had gesproken. Haar man was 'n zuipert, 'n vuilik, 'n dief, ״zoo goed aa's hullie foar !" —

Dat maakte Ant kokend, kokend van woede, afschuw en haat. —

In 't lage krot knaagde weer naderende winter-ellende ; kniesde de gore rommel op den steenen bevuilden vloer; en de kinders hoopten bijéén, als voddige morsstapeltjes. Ant had van de fabriek snijboonen kunnen krijgen om af te halen, maar de chef had geweigerd, omdat 'r man zoo zoop, en er nijdig bij-

gesnauwd____of d'r nie g'nog schande was in de diefefemilje

van Hassel. Dat giftte nou in 'r, en ze zou 't den smeerlap toeschreeuwen pal in z'n snuit. —

— Suiplap, fuilik ! aa's wai d'r f'rhongere.. is vast jou skuld ! ketter !.. feullak.... nou mis 'k main boone afhoale.. deur jou loremstraike. En Dientje skraiwe hullie weg.. deur jou.... Nou breng jai d'r onster aldegoar in 't ongeluk ! Skooiert ! skurk !.. jai bint krankjorum !

Ant gilde, sloeg met 'r armen door 't krot, helleveegachtig dat de kinders ontsteld wegkropen, en Dientje begon te huilen. Ant's mager, van zorg vervreten gezicht stond vaal-grauw en 'r mond schokte en hortte de woorden uit, in stuipige zieding van woedegebaren. —

Maar Kees hoorde half, begreep er niks van, dommelde voort in ronkerige pafheid. Dat maakte 'r nog woedender. Ze wond zich óp, vloekte, raasde, en bonkte 'r twee vuisten op de tafel, dat de losse planken er van de hoogte inwipten ! Ze sputterde, spoog in 'n wolk van gift, haar woedewoorden uit. Nou had ze d'r Wimpie niet meer te ontzien. — Ze kón niet begrijpen dat