449
niet, en z'n oogen uit 't donker hoekje hielden 'm niet meer in bedwang. Wimpies neuriënd stemmetje klonk niet meer, nou zélfs niet z'n gebedjes, zacht en vroom. —
Er was 'n grimmige knagende stilte in 't armoekrot, 'n benauwende leegte die 'm deed weghollen naar de kroeg. —
Hij slenterde weer werkeloos rond, en niks kon 'm meer schelen, niks. Hij zócht niet naar nieuwen arbeid. Hij zou zuipen, zuipen, telkens zich verhittend en verstillend dan 'n beetje 't ge-knaag in 'm, van iets dat op smart leek. Hij zou soms hebben willen uitsnikken, alleen als ie dronk, in stilte, bij 't naar huis gaan, langs 't leeggrauwende duinpad. —
Dan snikte z'n reuzige borst, en z'n vuisten krampten van stom ellendegevoel. Drift kende ie niet meer. Z'n woeste ransellust was wèg. Al de makkers nou in de kroeg, beschouer-bonkten den gevaarlijken strooper. Ze omdrongen 'mmet vragen, waarom ie niet meer stroopte, of ie z'n ,,skot" kwijt was, maar hij stotterde wat, hield traag z'n schouders óp, en bestelde met doffe loeiende stem, nieuwen borrel. —
Hij voelde zich geschonden, geslagen, als 'n kerel die met spit-houweel, 'n slag op z'n hersenpan had neergemokerd gekregen. Hij voelde zich kindsch, benauwd, zonder drift, zonder verzet, bang, lusteloos, in hevigen hartstocht alleen voor den zuip.
Dan had ie Wimpie naast, bij zich, bromde ie in zich zelf, kwam er 'n lach op z'n mond, en scherpte z'n kop weer, guitigden z'n oogen.
Ze begrepen er niets van, de tuinders en werkers. Eerst hadden ze barren angst voor 'm gehad, nou begonnen ze al met 'm te dollen.. of hij d'r ook mit z'n vader 'n ,,soamespulletje" had gemaakt, en nou berouw had dat den Ouë alleen bromde in den krentetuin ? Ze dolden en lolden met 'm, zonder dat ie 'n vin verroerde.
En brutaler werden de kerels. Want ze voelden z'n verslapping, z'n in-zich-zelf zot gegrinnik als verzwakking. Ze begrepen niet waarom ze ooit bang voor dien mallen vent konden geweest zijn, al was ie sterk. Voor dien kerel, nou eiken avond en eiken dag zich volzuipend en dan opstappend,