Menschenwee, Derde boek, Zomer

440

biddende buurvrouwen. —■ Laat in den avond was ie wat bij-geleefd uit z'n schrik-verstomming, durfde ie ook weer even kijken naar 't doodenkopje. —

Maar inééns was er 'n angst, 'n stilte in z'n ziel neergeduizeld, die 'm deed huiveren. Hij voelde vrèès, vrees voor alles. Hij had wèl gevoeld, dat komen ging, wat nu gebeurde. — Drie nachten vóór z'n dood was Wimpie al hèèl benauwd geweest. Voor niets ter wereld was Kees van z'n bedje geweken. Op den dag niet en 's nachts niet, juist nou :ie toch werkeloos bleef. — Toen, op 'n Dinsdagochtend, na 'n orirustigen nacht, was Wimpie tegen den morgen ingeslapen en fluisterde Kees, roerloos aan 't bedje, tegen Ant, dat zij de kinderen koest had te houden. — Zacht-vredig sliep 't vrome kindeke. Tegen elf uur was 'r 'n boodschap van Breugel dat Kees kón spitten vandaag als ie wou. — Bang keek ie z'n vrouw aan. Dat was 'n dagloon. Zou ie ? ze knikte stom, nijdig, en hij ging, wetend met donker toch weer thuis te zijn van 't avondland.

Dien middag 't huis weer instappend, z'n hoofd vol van de praatjes, die ie had moeten aanhooren over Ouën Gerrit, — toén nét gesnapt, — zag ie de wijvengestalten, donkerig in zijn duister krot, kreeg ie 'n ontzettenden angstschok... kaarslicht aan 't hoofd van Wimpie... Z'n ventje dood!., zonder dat ie 't nog ééns wakker ge2ien, gesproken had.

Hij had 't besef niet te vragen, waarom ze 'm niet even had laten roepen, want er was plots huiverende angst in 'm voor alles. Wat zouen ze 't kind van zijn vader gezegd hebben vóór ie gestorven was ? Dat bangde nog in 'm. Hij voelde 'n sombere inzinking van al z'n energie, 'n val van al z'n driften, 'n tuimel van z'n haat tegen priesters, z'n wijf, z'n schoonmoêr. —■

Hij was geslagen, gebroken, en z'n getrapt leven leek 'm 'n walg, 'n ontzettende ellende. — Z'n vrouw keek ie niet aan, hóórde ie niet meer. — Z'n schoonmoeder knoeide en klieterde om 'm heen, met 'r blinden schuifel van voeten en omtasting van d'r vooruitgestoken armen, maar Kees zag en hóórde niet. De Ouë

Rams bleef rochelen en vlijmig hoesten ; hij hóórde niet......

Wimpie was begraven, van hém weg. Hij zag z'n bleek kopje