Menschenwee, Derde boek, Zomer

438

in goddelijken bloei, verkleurden de vruchtenhofjes in den gouden doop van zonnedaal. En onder de doorgloeide dahlia-akkers ging rond dan in farandole, 'n fonkelende dans van gouden, rooden en purperen lanlaarntjes, zonnig geschitter van wiegelend gebloemte in zachten windekezwier; verschuifelend schijnsel, in wiegel van glansen, donkerig gepraaid door den naderenden herfstnacht. —

II.

Plots was November in storm en hagelslag aangestormd. Als 'n wilde loei tikkerde en snerpte 't witte gehagel over de herfst-pracht van goud-purperen Oktober. •— Gouden vedels, hoog gehangen tusschen den oktoberschen boomengloei, klaagden nü smartelijk wee uit, wind-vedels in grijs-grauwe lucht, verklagend druilende herfstmelancholie. —

In stroomregen, onder donkere lucht, werkten ze op 't land, waar de wind raasde en bulderde en de boomen rondom van de lanen, in loeienden schrei takzwiepten en golfdruischten, als 'n ween en de zee. —

Dirk en Piet hadden met moeite werk gekregen op bollenland bij 'n grooten kweeker, die de kerels alleen nam om hun pootigheid, stierige werkkracht, en zich niet stoorde aan de steelderij van Ouën Gerrit. —

Te spitten, diep in z'n hei, stond Dirk weer, en Bolk, de kromme dwerg-kerel, 'n endje verder schoot over. — Z'n verwrongen korpusje, verwaaid in den gierenden hagelslag, stond stram tegen den loeiwind in, als had ie moeite zich op z'n korte beentjes staande te houden. Z'n gebarsten huid, over den kop, glansde van nattigheid, en telkens spoog ie, in zware zucht zand-schep-pend en rondstrooiend over de bedden, bij eiken nieuwen steek, bruin speekselsap van z'n pruim in de geteisterde handen.— Piet rooide achter 'm, geknield, den scheef-grimmigen kop, overhageld van neerstroomende buien. —

Dirk zakte al dieper in z'n heikuil, de oogen éven boven den