Menschenwee, Derde boek, Zomer

437

heel broos en poederfijn, als bloemen-mysterie op bevroren ruiten, in een wiegelenden schuchteren lijnengroei, — maar nü doorgloeid, doorvloeid, doorbrand in één kleur-vuur, alles er om aanlaaiend in magische fonkeling; brand van braam-bosschig rood, goud-geel, parkietig blauwgroen, en heet zilverend blankgeel. En al de laantjes in den herfstmiddag daar verdampend in zonnegoud, dat regende van de boomen, de roöde stammen en de teer-groene bemoste stammen. En al de herfstvochten verglanzend, verdampend onder 't groengouden licht van zonnezink, in tooverenden schitter, tusschen den kleurgloei van twijgen. —

In de middagen spuide er tusschen de laantjes aquariumlicht, waarin 't wemelde van goud-rood fluweel. — Rood fluweel van goudvischjes, in 't schichtig lichtende vloeigroen van zeewater, doorschijnend, doomeveld van mysterische glansen. En de roode, de goud-bruine en geel-bronzen bladeren trilden er in dat wondere licht bij zonnezink, — dwars door den boomenkleurbrand heenschietend, — als fluweelen kleur -vinnen van aanlichtende goudvischjes, purperigen kleurdauw over de herfst-vlammen plengend.

En nog later, bij zonnedaal, de herfstdraden in dwarse fonkeling van licht, elektriseerden als trillende spinrag, goud-roode webben, doordanst van zwevenden zonnestof. — Door de herfst-zonnige dalende luchten, vluchten pluimige flamingo's, wolkvogels in draf, met vurige vleugels, rood klapwiekend door 't ruim in waaierigen dans, al bleeker verpurperend in de avondvaalte; als daar zonk, de fijne herfstavond, met nagloed van rooden windhemel. — Dan rankten de slanke ruisch-popels wondergroot tegen de verduisterend roode herfstlucht, fantomig,enheimweeênd kruinsuisel in zange-wieg en duisteren fluister verruischend. —

Overal op de akkers, klauterden in de geschonden oofttuinen en goud-dampende hofjes, de tuinders-jochies in de vruchtboo-men, hun kieltjes heet-blauwig tusschen 't appelenpurper en perenbrons. Wonder-stil tegen den avond, wonder stil en roerloos