Menschenwee, Derde boek, Zomer

435

goudrood. En overal doorschemering tusschen het brandend getwijg, van zilverende luchtblauwing en buiige wolkvaarten.

Overal door Wiereland verklonk doodenzang van zomer ; kweelden geluiden van vreemde vluchtende vogels ; gromden gebroken en doffe rateling van karren op den goudrooden bladerig bemorsten grond; vochtigden de paden in donzigen weergloei van herfstpraal, schitterende regening en afzwier van boomblad, in kleurval nog brandend van heiligend licht. —

Over de verre akkers ging doffer werkgerucht, en de stil-gouden lanen en de rood-bebladerde wegjes, met slanke popels, fijn-herfstig en heimvol in ruisch, verzwierven land-stemmigen zang, klankbroos, zucht van legende, en druisch van stervend leven. —

En de paadjes overal, dwars, kronkelend rood, en geel bladerig doorwaaid, de laantjes goud, in wond'ren glans.

Als de zon, na zilverende regenspui kwam uitstralen, ging er één flonkering rond van goud-groen, nadruip van regenzilver ; stonden er op d'aarde gestold in teed'ren herfstbrand, kristallen schalen, millioenen, waarin kleurige zonnedroppels lekten tot hoog bruisend spel van herfstig vuur ; natbloemige flonker van pracht. En een kristallen liedje verzong door de ruimte droppelenzang van licht op 't regenzilver, zang op de zacht gloeiende dagen.

Rondom de bosschen, heel in 't rond, goudde kastanjebrand, meloengeel, besidderd van licht, als gouden sneeuw over de groene nerven gesmolten en op de blad'ren weer gestold in goud schitter-rijp. En 't beukengeel, en purperig bisschoppig mysterie-rood, zong dwars door de goddelijk berijpte gouden sneeuw. En de hemel, in 't fijne zilverende herfstlicht, spinragde uit, de gouden lichtwebben in den braambrand van herfsttoover. —

Voor de tuindershoeven hóóg, tot de lei-glanzende of rood-overmoste bedakingen, stengelden de zonnebloemen, zonnen met donk're bronzige harten in den vlammenkrans van hun goud. Overal in Wiereland schoten ze óp, in den forschen trots van hun stengels en goudpraal, volgend 't licht en inzuigend in de donkre harten. De abeelen op duinbrokken en bosscha