Menschenwee, Derde boek, Zomer

432

'r op zij, in één ruk tegen de straat, zonder verder naar vrouw Grint om te zien. 't Wijf wou weer op 'm afspringen. Maar nu hield Klaas de zenuwtang in bedwang, voelend dat Dirk gelijk had, en blij dat Willem Geert toch nam.

Dirk bekeek Geert die d'r kop gebukt hield, handen voor 't gezicht, in hevige schaamte. Hij keek, keek, blééf kijken. Cor, Annie, Trijn, stonden te beven op 't erf, want die wisten ook alles. En weer, in ontzettend en, uitbarstenden wrok liep Dirk op Geert af, schreeuwde rauw en heesch :

— Kaik, da kind is van main!. . main! je bin main waif! main!!.... Nou spuug ikke op je loeder; je bin minder aa's 'n f'rot kreng!., ik spuug op je!.. Seg daa't an Willem!

Pal spoog ie 'r, tot twee maal op de handen, tusschen de kromme vingers, voor 't gezicht gekneld, en Geert stond te duizelen van ellende en verbijstering. Haar lijf leek weg te zinken in 'n bevende kramp van schaamte.

Klaas stond verstomd in den schrik van 't gehoorde. Maar rustig toch dat Willem Geert nam, rustig om de rijke vangst.

Dat gescharrel vond ie wel gemeen, maar 't liep goed af, en daarom nou durfde ie Geert niks zeggen, geen woord. —

Met 'n zwaai van z'n barsch lijf schuurde Dirk, Klaas en Geert voorbij, in beef van minachting, en ruw, smeerde z'n morsige hand over z'n bloedneus en wang, dat z'n vingers als doopten in vermiljoen.

Vrouw Grint stond te klappertanden. Dirk waggelde 't erf af, langs 'r, zonder dat ze 'n hand meer naar hem durfde uitsteken. Hassel zag haar niet eens. Hij slingerde 't pad op, stomdronken van wrok en haat, doorbrand van drift, die naar koeling zocht. Het huilde in z'n woeste driftige wrokborst, 't steunde en kreunde in 'm, en z'n handen krampten van ziedende gift in z'n heete klepzakken. —

Stom liep ie op de Haven af, waar ie de eerste de beste kroeg instrompelde, neersmakte op 'n stoel. Daar bleef ie drinken tot donker, doodalleen. —