Menschenwee, Derde boek, Zomer

439

drift holde ie wèg,.. 't erf op. — Dirk achter z'n hielen aan. —

— Hier maide! hier Gairt, schreeuwde ie, hier hain! woar sit je ? hier stoan je vraier ! hier !

Klaas gilde heesch, holde in 't gangetje naar Geert, die verschrikt op 't erf kwam aanklomperen. Ze hartbonsde toen ze Dirk zag staan, zwijgend, uitdagend woest en grauwbleek, de handen stil in de klepzakken. Klaas stormde op 'r aan, pakte 'r in den nek, en sleurde 'r vóór Dirk. —

— Seg op maid ! seg op ! daa'k je te morsele hak ! heb die skooier jou mit jonk sét ? de soon van die vuile dief.... de Blommepot.

Geert beefde, snikte, kreunde wat woorden uit, de handen voor huiltronie geschuurd, trappelend op d'r klompen, als 'n angstdol driftig kind. Eindelijk uit d'r snikken, vergilde ze schorre klanken, de vingers tegen den mond óp:

— Ikke waa's d'r dronke.. puur dronke.. da hebbe sai d'r daan.. de maane.. Moar Willem weut d'r van.. enne hai naimt main tog ! hai naimt.. main tog !

Dirk verbleekte grauwer. Z'n koeienoogen stonden rood, z'n kop dreigde, z'n nek vooruitgebogen met de stierige wreedheid van schoften, de chineezige kaken sidderend, keek ie 'r aan, z'n handen de klepzakken dieper inwoelend. —

— Jou gemain loeder ! jou mestvarke ! ikke hep je had ! ikke! daa's main kind,., daa's main kind! je bent d'r main waif ! main.. main maid.. main.. main !

Achter 't erf uit, was vrouw Grint gehold, pas van de straat terug, en vlak met 'r zenuwvuist vóór Dirks gezicht, krijschte ze uitzinnig rauw :

— W״>u jai main dochter 'n gemaine noam gaife ? jai sloddervos. Kaik na je loeder van 'n suster.. diefefemilje.. stroo-perskliek ! galgebrok ! wou jai.. wou jai.. uitvoagsel van Vain-huis !....

Ze barstte van nijd en verwoedheid, en in hevige zenuwdrif* stootte ze Dirk d'r bonkende beverige vuist tegen de kaken, met nog 'n woesten stomp op z'n neus na, dat 't bloed spoot om z'n wang en mond. Maar Dirk, in stierige stille kracht, smakte