Menschenwee, Derde boek, Zomer

430

'n Dag, vóór de verkooping, uit baloorigheid afslenterend van Kees, bij wien ie gehoord had dat Wimpie dien nacht gestorven was, liep ie Klaas Grint tegen 't lijf, vlak op z'n erf. Klaas wou zich wegdraaien, z'n erfdeurtje insluipen, maar Dirk hield 'm barsch tegen. —

— Nee Kloas ! soo komp jai d'r vast nie van main óf ! pinke-bul! denk kie daa'k 'n doodsbidder bin ? jai hep main d'r fe-soenlik en aa's 'n kerel te woord stoan hee en.... nou staik je de mal hee ?

— Nou proatjes legt d'r gain aiers, — ikke hep main tait nie veur 't leussie en nie veur 't malle!

— Daa's net ! moar ikke kom d'r om Gairt, sai is main maid !

Klaas sprong naar Dirk toe ! Nou was ie geen gluiperige

hielelikker meer ; geen voorzichtige overweger van woorden. De vuisten kramp-hevig de lucht instootend, schreeuwde ie, met verwrongen mond :

— Da lieg jai!.. jouw maid ! jouw maid ! je mogt 't wille ! da sai op de kermis je fieselemie sien hep.. daa's d'r stomme goeiighaid.. nou ka je 'r an de hiele blaffe.. jou maid ! wa pieterig bedunksel, daa's malle !

Dirk voelde woede opwrokken, en heeter doorspoog 'm drift.

— Joa, main maid.. moak gain proatjes.. je weut da bestig ! da' sai d'r jonk van main hep! Roep de maid. . sel je 't hoore ! Van main jonk! van main.. van main.. f'rstoan ! ? —■

Klaas Grint stond gebluft, grauw gemerkt van woede en geslagenheid. Wat ? Wel had ie gehoord dat Geert zwanger van de kermis was thuisgekomen, maar hij dacht alleen, alléén van Willem Hassel. Daarom had ie 'r de deur niet uitgetrapt, omdat ze vanzelf nou wel met Hassel, die d'r bestig bij zat, zou trouwen. Geert had niet durven zeggen dat ze zich aan Dirk had overgeven, in 'n vreemden halfdronken zwijmel hèm juist. Nou kwam daar Dirk, die zag dat de meid 'm den rug toedraaide, — uit den mond van de zusjes al lang had gehoord dat ze met 'n kind van hèm zat, — nou kwam die vent hem in 't gezicht spuwen. Maar de kerel loog, loog, zoo lang als ie leek.—■ Hij zou 'r doodschoppen z'n meid, als 't waar was. — In razende