Menschenwee, Derde boek, Zomer

429

perden toch lachjes. — Vroegere verwaarloosde vrijers boerden 'r in 't gezicht, hoonden 'r najouwend. Alleen Jan Grint bleef 'r brandend-jaloersch in stil-ziedende heetheid bestaren.

De boel thuis was al aan den paal geslagen. Alles genummerd, verzegeld, stond op punt van verkoop. D'r zou geen vijftig gulden voor de kerels overschieten. —

Met 'n buffeligen wrok, stom van nijd, en doorknauwd van ellende, hoek-lijnden de zwijgende barsche koppen op hun werk-looze lijven. — Ze zeien niks en deden niks, de knapen; slenterden rond, zonder land als verschoppelingen zoekend naar werk. — Pachtgrond was ook weg. Niemand van de landheeren die de jongens meer geven wou, en borgen maakten omme-straatjes, hielden zich niet thuis.

Overal stootten ze hun kop, om ouë Gerrits diefstal. — Dirk sprak in 't donkre huis, — waarin, buiten keldervuil, nu alles opgebroken stond en te kijk, tot zelfs 'n gekneusde mestwagen, — geen stom woord. Hij loerde alleen grimmig op Grint en Geert. —

In zijn kop kookte en suisde 't van onuitgestorte woede, bruiste 'n passie van haat en vernielzucht, op alles wat 'm hinderde, den voet dwars zette. Hij had lust te trappen, te ranselen, omdat hij zich nu slachtoffer voelde van den Ouë. Hij vloekte 'm nog in z'n hok. — Had hij niet gestolen, dan zouen ze zeker nog wel 'n lapje grond gekregen hebben, zeker in pacht, al was de boel ook aan den paal. Maar nou was z'n vader 'n dief, 'n echte, gemeene dief, zoo maar in de gevangenis gesmakt. — Krengejochies gooiden ook hèm met steenen, scholden en sarden____ ״je foader is 'n dief, je broertje 'n strooper !"

Hij zou 'r dol van worden ; z'n moordlustige knuisten jeukten. En al de Grintjes schuwden 'm als de pest! Dat was 't ergste van alles wèl. En wat nou met zich-zelf ? Uit z'n tochten naar de groote stad; uit z'n lekkere zuip, z'n spelen; uit eigen brok

land____Nou gekommandeerd als 'n hond, geen vijf minuten

vrij voor je eigen, en den zoek op naar knechtswerk, 't Loeide, donderde in 'm, de drift, de schuimende razernij. Als 'n dol dier kon ie overal in bijten.