Menschenwee, Derde boek, Zomer

TWAALFDE HOOFDSTUK.

Als 'n fel vuurtje, voortgeblazen en vervonkend rechts en links, door laster en konkelenden schrik, was de betrapping van Ouë Gerrit door Wiereland heengegaan. De tuinders keken elkaar aan in stomme ontzetting, halzige ontdaanheid. Niemand eerst die 't gelooven wou, als ie Ouë Gerrit zelf niet tusschen de politiemannen geboeid had zien wegvoeren. Die brave ouë Blommepot! die d'r nooit dronk, nooit schold, met z'n ellendig

wijf en woeste jongens----'t Was d'r puur 'n meroakel ! —

De notabelen beplozen 't gevalletje, weerden even 't gemeen luchtje dat de diefstal zelf röndspreidde, bejammerden 't als uiting van geldnood en zorgen. De fotograaf werd nog al scherp aangekeken, omdat ie den boel zoo gauw had aangegeven. De tuinders zelf, half-vernield van zorg door den boonestorm, uitten zich kregel en smartelijk omdat de Ouë weggevoerd W3S. Guurt leek gek. D'r sekretarie-heertje keek 'r niet meer aan, — stel je voor, de dochter van 'n dief! — en maakte heele omwegen als ie 'r al van verre zag aankomen. —

Ze was radeloos van verzet en machteloosheid. Ze verbleekte, vermagerde in 'r teer gezicht van chagrijn. Ze had 'm laten schrijven, gepaaid, voor 'm gejammerd, maar 't hielp niet; hij antwoordde niet eens. Op straat werd ze dikwijls nagejouwd door kereltjes. —

— Je foader hep stole ! jaü foader is d'r 'n laileke dief____

je broer is d'r 'n strooper.... je foader 'n dief !

Dan wist ze niet waar zich te bergen. Om 'r vroegere trotsch-heid hadden de Wierelanders weinig meelij met 'r, ze vonden 't wel wat onbarmhartig van 't straattuig, maar verscham-