Menschenwee, Derde boek, Zomer

417

op den stoel, hoofd weggezakt tusschen schouders, speekselvuil op den mond geschuimd, verkwijlend van z'n grauw-bevende lippen.

In loggen gang stapte ze op 'm af, bleekig 'n beetje van akeligheid voor 't geval, schudde ze haar vader. —

— Waa's d'r nou an 't handje, Ouë, hee Ouë ? — Dunnetjes klonk 'r stem.... hee foader ? wat mot da ?

Nou zag ze dat ie geen beroerte had, maar met 't gezicht van 'n gehangene, in wurg-benauwing naar d'r opkeek, z'n oogballen half weg, griezelig in 't wit. En klankloos mompelde ie. —

— Snapt, snapt ! je bint snapt! snapt.... hoho ! je bint snapt!

— Wat Ouë ? wa' leuter je klesserig, wa nou ? wa snapt, wie snapt, je hep d'r 't snuut van 'n doodsbidder.... mo'k de jonges van de akkers skraiwfe ? doar he'k gain kestantes van !

Guurt's prinsesse-gezichtje stond doorgrift en doortrild van angstigen schrik. Ze voelde dat 'r iets heel ergs gebeurd was, en met één holde 'r zwaar lijf de stal in, 't erf op, naar't land. —

— Hee Piet.. Dirk ! de Ouë is d'r kwoaig.. hee ? komp d'rais doalik kaike !

Vaag waaiden de stemmen van Dirk en Piet naar d'r toe, uit den vruchtenhoek. Ze zouen d'r t'met zijn. —

Guurt durfde niet meer alleen instappen. Ze voelde iets heel naars. De Ouë had 'r zoo vreeselijk bang aangekeken; hij zou vast sterven op z'n stoel. Ze had nooit zulke blauwe plekken op z'n wangen gezien, nooit zoo dollen schrik in z'n oogen, vol van hevigen angst, en rood van verwildering. De jongens scharrelden op, klos-klos, log, traag, landerig, Dirk met koeiïge verbazing in z'n kijk.

— Wa nou ? de Ouë kwoaig ? vroeg hij. —

Hij ontstelde even, toen ie 't verbleekte bange gezicht van Guurt zag, die met d'r handen in 'r zij, ongeduldig op de beenen trampelend, voor 't erfdeurtje stond te wachten.

— Komp d'r gauw maa'ne, daa's vast nie pluis mit den Ouë ! d'r is gain stom woord uit te kraige, en hai sit d'r tuureluurs.

Piet en Dirk waren gangetje en stal ingestapt, liepen op d'r II. 27