Menschenwee, Derde boek, Zomer

4i8

kousen, stil op den Ouë aan. Dirk sloeg z'n groot-vuile handen vol zand en groensel, in elkaar van schrik. Zoo wezenloos had ie den Ouë nog nooit zien zitten.

— Wa nou ? hee Ouë ? wa nou ?

Zware bange dofheid daalde in z'n stem, ontzetting en schrik. Z'n groote groen-zwarte knuist schudde den schouder van Gerrit, dat diens kop waggelde. Maar klankloos z'n lippen bleven mummelen.

— Seg, seg ! 'n mikmak ? seg !

Weer 'n smeekende angstblik doolde op z'n zoons, en dof bromde ie, kortademig :

— Snapt.. snapt.. ik wort dur hoalt van pelisie.. strak-en-an,.. ik hep stole ! hoho !

— Stole! stole! jai.. jai Ouë! stamelde Dirk, grauw van schrik. —

— Stole ? beefde de stem van Piet, in gekke bange verbazing. —

Guurt van geweldige ontdaanheid kon geen antwoord uitbrengen. Vrouw Hassel aan 't raam, leek soms in luistering öp te leven. Er rilden zachte gloeiingen van besef in 'r starre oogen. Ze hoorde, hoorde, bromde en mummelde wat nu en dan. En strak bleef 'r idioot opium-vergeeld gezicht, doorgroefd van smartelijke verbazing naar d'r man gekeerd.

Aan de voordeur, waar Vrouw Hassel verschrompeld zat, luidde plots in driftigen klingel, en Van Gooyen met de twee metselaars, doorstoft en stukadoorig bekrijt, luidruchtigden in stemme-opwinding vóór 't raampje.

Piet holde op z'n kousen naar de voordeur, in sidder van drift, bij zich zelf vast besloten die kerels er niet in te laten. Ze begrepen niet wat de fotograaf kwam doen. Dirk woelde z'n handen in z'n diepe zakken weg, ontembaar in kokender zieding van drift, al maar stom kijkend op 't sidderende, angst-stuipende gezicht van den Ouë, die, dieper z'n kop tusschen bochelige schouders weggezonken, klankloos mummelde, verdwaasd bevend :

— Snapt bi je.. snapt.. de pelisie.... snapt... fain werk !