Menschenwee, Derde boek, Zomer

416

nijdiger duwde 'm de deur uit, en dreigde dat ie op straat zou uitschreeuwen wat voor 'n vent ie was, als ie niet stil zijn weg ging. —

Van Gooyen en de metselaars, na 't opstootje en gekonkel onder de arbeiders van 't huis-in-aanbouw wat bekoeld te hebben, gingen Wiereland in, op sjouw naar burgervader.

Ouë Gerrit, met 'n woesten suis in z'n ooren, 'n zwarte wolk van angst voor z'n oogen, dol-bang, in schuwe loensching naar de keien, sjokte voort, klos-klos, met gebogen knieën, krommig, geschonden van angst, mummelden in een toon voor zich uit!

— Je bint snapt! snapt' je bint snapt ! snapt! je bint snapt, als 'n gek 't zich herhalend zonder zelf meer te hooren. —

III.

Op 't brokje straat, achter 't erf stond Guurt vaten te spoelen nu en dan 't keukentje inloopend, om wat op 't fornuis te be-scharrelen met pannen. — Waggelend en uitzinnig van lamlendige slapte, strompelde ouë Gerrit aan, doodsbleek, met trillende mummellippen, zenuwdoorschokten mond en bevende handen. Zonder 'n woord te zeggen waggelde ie Guurt op 't straatje voorbij, smakte zich bij de groep van voorstal, sprong weer op, de woonkamer instrompelend, viel weer neer op 'n ouden stoel.

Vrouw Hassel sufte aan 't raam, starend als 'n opiumschuifster, verminkt met uitgedoofden blik, waarin donkre waanzin dwaalde. Maar vreemd, heel vreemd, als den nacht waar in ze, in krisis van schrik, plots ouë Gerrit als 'n duivel gezien had, die 'r wou wurgen en steken, — heel vreemd keek ze nü op 't bang geslagene, angst-dolle, verschuchterde in Gerrits baard-lokkigen kop.

Guurt liep in, dacht dat d'r vader dronken was uit baloorig-heid, toen ze plots den Ouë weggezonken zag zitten op z'n stoel, steenbleek, bevend aan armen en voeten. Ze schrok, denkende dat ie met 'n beroerte was ingestort, zoo als ie daar half hing