Menschenwee, Derde boek, Zomer

4ii

rechts, dan links, handen in glibberig zweet, onvast, en plots draaide de lens meè. —

Hij juichte even gesmoord van bang genot. Los., los! nou sou die d'r sain.... Maar weer onder 't losschroeven bleef de lens vastzitten. Nou gloeide toch 't koper glad in z'n zweethan-den en sulde ie glibberig over den cylinder. Muurvast zat ie weer.

Hij vloekte, trampelde____ Wat nou weer ? Hij keek, maar

kon niets vinden. Alleen zat 't ding met 'n vreemd zijstangetje van onder in driehoek, nog maar 'n heel klein eindje vast op den schroefdraad.

Z'n kop klamde in noodzweet. Telkens rukte ie z'n baard naar achter, die 'm hinderde. Nou zat 'r toch angst jacht in z'n morsige, knellende, rukkende vingers en krakende, bevende klauwen. Elk oogenblik kon de kerel d'r zijn, was ie 'r bij. Dan maar met 'n ruk. En voor ie 't zelf goed wist had ie de lens verbogen en afgeknapt van den schroefdraad en 'n heel end, in 'n woesten vloerkras de voorpooten van 't zware toestel mee öpgelicht. Hij schrok ervan, toen ie daar zoo maar met 't groote prachtbrok in z'n bezweete verwrongen morsige beefhanden stond. Hij duizelde weer. 't Woog loodzwaar in z'n hand. Juichen wou ie, juichen, maar toen ie opkeek, en achter toestel wou uitwijken zag ie plots op 't krijt-bleeke, kakensidderend pap-gezicht van den fotograaf, die 'm al 'n paar tellen op de handen had gezien. Achter Van Gooyen stonden twee mannen, wit-verstoven metselaars, van 'n huis-in aanbouw, naast z'n atelier. Er zat dolle stomme staroogende schrik in ouë Gerrit's kop, en de hand waarin z'n lens knelde beefde, als smakte ie in beroerte neer. Als 'n bezetene sprong de fotograaf op 'm af, stootte hem in den nek, en donderde :

— Zoo ! ouë schurk, heb 'k je dan eindelijk gepakt! Nou eens mèt getuige.... 'k wist wel dat jij me telkens bestal, maar ik had nog maar geen vastigheid...., geen durf.... Maar nou, ouë schurk.... bi-je 'r bij ! Ik heb er met niemand nooit over gesproke.. maar nou zulle ze in Wiereland eens wete wat voor boef jij bint.... Want durf erais ontkenne dat jij mijn goudtientje van lest niet gestole hebt, en mijn groot