Menschenwee, Derde boek, Zomer

412

platenboek met ansichten... en mijn sigarenkoker, m'n stok, m'n overschoene, m'n zilver pijpie, m'n zije doek! en.... en.... durf 'es ! durf 's ontkenne schelm.. schurk ! ouë dief !.. Maar vandaag heb ik er op geloerd.. Nou heb ik mijn getuige.. jullie hebt 't gezien manne.. .. onder eede, daar bij de burgemeester, zal jullie met mijn getuige, dat de ouë Gerrit Hassel 'n gemeene smerige dief is. —

De fotograaf ratelde. Z'n hoofd kleurde van wit, naar grauw en rood, driftte gezwollen. Hij ratelde door 't dolle heen, in hevige nerveuze opwinding, de knuisten voor den verschrikten grijzen kinderkop van ouë Gerrit gebald, alsof ie 'm murw wou beuken. Maar hij dwong zich te beheerschen, om zelf niet gestraft te worden. —

Ouë Gerrit kon geen woord vinden. Z'n keel leek heelemaal dichtgeknepen en telkens dacht ie te stikken van benauwing. Hij was zoo gebluft, en de vent had 'm zóó overrompeld dat ie z'n verstand voelde verkillen. — Voor 't eerst van z'n leven gesnapt, gesnapt... Dat ging maar door 'm heen. — ,,Gesnapt, en openbaar tentoongesteld". —

Z'n wangen gloeiden nog dof, z'n oogen sperden dol-vergroot, z'n knieën knikten, en zenuwbang graaide één hand door z'n baard. Er kwam speekselschuim op z'n lippen, klefferig om de mondhoeken, en angstzweet parelde op z'n slapen en neus.

Nou was ie voor goed gepakt, met schande !.... Nou werd 't bekend, bekend, dat hij 'n dief was.... 'n vuile dief. Nou was alles uit, z'n g&ppe ook ! z'n spulle.... z'n spulle, en z'n naam. Als die man nou geen meelij had, was alles voor eeuwig gedaan! Zoo dwarrelden hoos-angstig z'n gedachten. Hij was overrompeld, verschrikt, geslagen, in verblufte ver-wezenheid. —

.. Hoho.. da kwam 't Opperweuse op sain tait!.. Da waa's d'r puur de straf.. daa'tie God en den Heere vloekt had op 't land.. mit de boonestorm.. da waa's God's tusschekomst.. da had je 't.. daa't waa's 't ! En hai moar docht.. nooit nie.. nooit nie pakt te worde..

De metselaars, naast den fotograaf, bestaarden 'm, keken