Menschenwee, Derde boek, Zomer

409

Weer kwam fotograaf er uit. Z'n ronde pappig-weeke kop stónd triest en nerveus. De grootste plaat was mislukt. —

— Hassel, schenk je nog 'n bakkie he ? ik zal effe wat andere speesie hale ; ik ben in 'n kwartier terug.. Wil je effe oppasse.. Als 'r iemand komt laat ze dan maar wachte of terugkomme!

— Bestig mehair ! bestig ! ikke hep d'r meer aa's 'n kwetieretje tait.. gaan uwes gangetje, beefde ouë Gerrit's stem, klankloos van hevige ontroering, dat alles nou ging zooals ie 't wou. Fotograaf had 'm niet aangekeken, greep z'n hoed van 't hangertje en liep vlug nerveus 't atelier uit. Ouë Gerrit kon 't eerst niet goed gelooven. Z'n beenen trilden, zonder dat ie. ze kon tegenhouen. Z'n hart mokerde al erger, 't bloed suisde naar z'n hoofd, en hij duizelde, want nou stond 'r de groote lens soo maar op ! Hij duizelde, schuifelde voort, in soezerige grauwte van licht, dat inééns voor z'n óógen golverig trilde. Niks kon ie zien.. alles beverig en verzwartend achteruitdeinend en weer opschommelend. Maar toch, hij moést, moest ! Over 'n kwartier had je den vent terug ! Alles was open! 't Donkere kamertje wijd open ! Nou maar eerst 't gemakkelijkste, 't geld-kissie.. en 't bakkie.... dan.... dan.... de lens.... —

Hij liep al, erg zenuwachtig, toch heet genietend, maar veel wilder en onrustiger dan anders. Bij 't kamertje schrikte ie öp in 't donker, toen ie door 't rood-bloedende raampje zag. Maar hij zou, zou. Met z'n beenen hoog-opstappend, strompelde ie voort, trapte in bakken met nattigheid. Hij beefde verschrikkelijk. En hij begreep niet waarom. Zoo bang was ie nooit geweest. Er zat toch heerlijke angst in z'n keel, als vuur te schroeien. En z'n kop vlamde; z'n knieën trilden hevig. Heel kleintjes ademde ie, want z'n luchtpijp leek zachtjes toegekneld. Z'n hand tastte langs klefferige fleschjes, klamme bakken, trechters, op de bovenste plank in 't donker, waar ie den fotograaf altijd z'n geldbakje had zien neerzetten. Wacht ? ! wat greep

ie daar vast ? 't kistje ?.... Nee !____Wat nou ?.. dan most

ie hooger op sain !

'n Schok van heeten juich bonsde door 'm heen. — Nou had ie 't kistje vast; dat voelde ie.. Hij tilde 't voorzichtig van de