Menschenwee, Derde boek, Zomer

408

in de hoek ? achter alderlai ?.. Joa, f'rduufeld.. snóf'rjenne joa !

Hij beefde, beefde van hevige ontroering. Langs den beschilderden grijzen achtergrond liep ie, tastte met de hand achteruit, om zich vast te houën.

Een juich, een gil had ie willen uitkrijschen. Als 'n bons was 't op z'n hart gestooten, de schrik.... Want hai stong d'r.. vast woar! vast woar! Aa's de kerel d'r nou weggong, noars'n sus als alletait.... effetjes.... had hai sain d'r vast in s'n sak.... hoho !

In 't kamertje hoorde ie drukker gerammel en gespoel, en dof gekuch van den fotograaf. Gauw liep ie weer naar voren. Hij hoorde aan 't gekuch, dat Van Gooyen bijna klaar was met z'n platen. Heel onverschillig keek ie 't raam uit, op 'n brok bollenland... nou sou ie de vent hewwe... en nou d'r kalmpies je gangetje ouë, fain werk... domeni hiet.... brand je bekkie niet! fain.... werk.. fain werk ! —

Z'n wangen gloeiden, z'n hart mokerde ! Er zat 'n beef in z'n heele lijf en 'n gloeikoorts brandde door z'n polsen. Hij voelde, dat ie 't vandaag nog zou hebben ! vandaag nog ! !

Dat maakte 'm half-gek van genot......Tug kalm, kalm an !

hoho ! fain werk Ouë.... fain werk !....

Fotograaf met veel gerommel stapte eindelijk uit z'n hokje, keek met half verknepen oogen, duizelig 't licht in, 'n paar druipende platen in z'n handen. Hij bromde wat, de dikke fotograaf, in z'n grof geruit-grijs pak, 'n biertonnig Duitscher met Engelsche reis-allure.

Hassel had zich omgekeerd. Hij voelde dat z'n stem beven zou, als ie wat zeggen ging, van na-ontroering nog. Daarom zweeg ie, zei ie alleen heel-zacht: ,,gemurge huurmaan." — Hij keek, spannend of de vent even 'n wippertje zou nemen. De fotograaf liep in en uit z'n donker hokje, druk, nerveus. Ouë Gerrit, met gloei-rooie wangetjes en schitter-kleine oogjes, loerde, loèrde, waggelde zacht van aandoening, wat de fotograaf doen zou... weggaan of blijven. Telkens gluurde ie naar 't toestel of de lens 'r nog wel blonk, en hevig bonkte z'n hart van bang-zalig genot. —