Menschenwee, Derde boek, Zomer

407

II.

Tegen elf uur klomp-kloste ouë Gerrit uit den voortuin van Bekkema, naar de overzij, bij den fotograaf. Op z'n kousen poes-zacht sloop ie in. Er was niemand in 't tooneelig hei-lichtende ateliertje. — Maar de deur kraakte achter ouë Gerrit, en uit de diepte van 't donker kamertje baste de stem van den fotograaf:

— Bi jij 't Hassel ?

— Om uwes te diene mehair!

— Mooi, je bakkie staat al klaar, bij de deur____ik ben 'r

met 'n paar minute klaar, nog twee plaatjes ontwikkele....

— Goan d'r uwes gangetje ! en hoas je nie ! teemde ouë Gerrit, met z'n gezicht naar 't donker kamertje gedraaid, waar de stem uitbaste. —

Stil sloop ie naar z'n bakkie koffie, dat ie gulzig vastgreep in z'n vuilgroen bevlekten knuist, en staand-slurpend, gluurde ie rond in oogenschitter, met zalig gevoel alleen te zijn in zoo'n heerlijken rommel, waar alles maar voor 't grijpen lag. Hij slurpte, slurpte z'n bakkie leeg, zonder te proeven. Van 't donkere kamerke uit, doften geruchten, geschuif van glas tegen metaal en plassende geluidjes kwabbelden 'r van handspoeling in water. —

Ouë Gerrit likte z'n baard, wreef zich in de handen, vleide zich zijig over de zilveren lokken, en zacht liep ie voort, tusschen plaatjes, bakken, droogrekken en flesschen. Bij 't groote raam rechts, zag ie 'n pracht-grijs vaasje, waaruit 'n smarterood flu-weelen dahlia, slank stengelde.

Dat vaasje beviel 'm wel, maar kreeg ie nooit mee. — Zou de man te gauw missen____Maar die knijper kon ie opgrabbelen. — Zacht tastten z'n morsige vingers tusschen wat kopieramen, en sluw haakte hij 'n grooten rood-koperen knijper op, gretig in z'n achterzak vermoffelend. —

Plots kreeg ie 'n bloedrooie kop ! Zag ie goed ? keek ie zuiver ? Stong doar nie die groote prêchtlens op 't toestel ?.. niét meer