Menschenwee, Derde boek, Zomer

406

Dan had ie zich weer in zweet te poetsen. Moar wat 'm 't gejaagds t maakte was 't overbrengen van z'n boel. Daar had ie nog geen gat voor gevonden. Dat moest alles heel stiekem, heel stiekem. Op de Duulweg had ie 'n klein huisje gehuurd. Guurt was wel woedend geweest, om z'n val, maar ze zweeg toch, omdat 'r kansen van trouwen met 'r heertje toch heel goed stonden. Ze was zoo mooi en zoo fatsoenlijk ! nou dacht ze heel gauw uit 't nest te springen. — Zij had 't heertje alles gezegd van Gerrit's achteruitgang, maar hij deed of 't 'mniet deerde. Dat voelde ouë Gerrit ook, en nou kreeg ie geen buien, geen uitbarstingen van Guurt meer. En al maar draaide z'n denken terug op z'n spullen ; op 't krotje daar op den Duulweg, één kamer met 'n achterend ; donker, klein, maar er was 'n brok kelder, waar hij voor zorgen zou. Guurt, al smeriger in 't huishouen, zou d'r vast nooit heenzeilen en z'n wijf van zelf niet. Nou was z'n plaatsje al verzekerd, maar 't overbrengen !

____Hoho____da waa's d'r 'n lailijk kattebakkie ! soafes !..

soafes ! Da most nie eèn d'r sien ! Sel wel lukke.. wa had die bai de partretairder 'n fain sigarebakkie gapt.. En niks da de fint morke hew !.. want.. hai blaift moar frindelik.. nou waa's ie d'r wair allainig ; liep ie in en uit, sonder da de man 'n stom woord sai. — Hij liet d'r soo moar aige spulle ope.. God kristus wa da f'rsoeking weust.. Allainig 't donkere kamertje, da stong d'r alevel op slot... Gistre had ie 'n sakkie stole!.. mi aldegoar kogels en spuitjes d'r in.. Hij wist d'r sellefers nie waa't waas. — En dan 'n heul dik boek., mit aldegoar gesichte op Wiereland.. en goudsnaisel op de rande... prechtig! Moar nou die lens ! die lens ! Die most ie hewwe, juistig omda 't niet en-kon ! die most ie hewwe ! Aa's tie sain had. Da waa's d'r nie soo veul moeite an sain binne de mikke te brenge, aa's mi da mooie boek !.. Da waa's d'r 'n hallefe middag loere-en-w־eust, om da plekkie, al dichterst bai de kelder.