Menschenwee, Derde boek, Zomer

405

da waas d'r 'n brok aite!.... aa's tie da moar pikte.... da moar.. 'n kolfie noa s'n hand!

S'n boel waa's tie tug kwait.... Nou had ie allainig sain genot, veur sain.... heuldegoar veur sain! ..............

's Middags stond ie weer op de Beek. Dirk plukte snijboonen, hurkte in armen- en beenenbeef van inspanning, en Piet achter, op den grond, zat te sorteeren, groepte de kromme en kleintjes met slingerige worpjes handig in den halfmuds zak. —

— Nog moar 'n skroal ressie Dirk ! strak-en-an stap ikke - n de andaifie ! Dirk bromde wat, plukte voort, stom in werkroes.

— Kerel, waa'k van waik 'n lol had mit de harddroaferai! ik hep d'r puur ses pop wonne.... heb d'r perdoes op Peloone

wed ! woar heb jai d'r hoange ?...... Willem waa's d'r mit

Geert en Annie! sai hebbe ook wed!

— Mi Geert ! Geert, schorde Dirk, en Wierelandsch zangerig vermij merde ie stiller., mi Gairt____ Gairt! die paik !

Heb se sain norr wair vasthoakt! —

Den volgenden morgen hielp ouë Gerrit wat andijvie snijden.

•—• F'rdomd, nog mooie struik ! aa's ikke nog marktte gong, kraig ik t'met nog twee sint, zei Piet gulzig, naast 'm hurkend, de andijvie die al pijp geschoten had prepareerend.

— Je mot d'r moar plukke.. raip en onraip.. hoho ! van appel en pair ; bromde ouë Gerrit verbitterd ; over 'n poar weekies sain wai d'raf., sette hullie de kat an 't spek.. een-moal andermoal!

— Daa's net! je hep d'r nog wa boerekool, spruitjes, roape.. en je vruchte.. Ouë Gerrit luisterde niet meer naar Piet. Hij sneed maar teenen van de andijvie, woelde de gele harten open, heelemaal weg in z'n steelgenot-denking.

Hij had 'r weer beet had...., 'n prechtrij bolletjes, 'n nieuwe skoffel, 'n nieuwe spa, 'n plantroam, roodgeverfd, en 'n prêchtig rooiertje.. 't Juichte weer in 'm dat alles zoo makkelijk gegaan was. Met 'n paar grepen ! Nou lag 't rustigjes bij z'n spullen. Hij was 'r weer pas geweest, 'n halve nacht. Wèl vloekte ie op muizen die 'r an knabbelden. En 't schimmelde zoo erg !