Menschenwee, Derde boek, Zomer

400

Vrouw Zeune was wèg. Ant morste en ploeterde op 't achterend. De kinderen speelden op 't pad en Dien ging weer uit venten. Z'n grootmoeder schuifelde heen en weer. Diè kon 't manneke nog niet zetten. Hoe zwakker, ellendiger ie zich voelde, hoe meer afschuw hij van 'r kreeg. Nou lag ie te turen op 't kruis, dat z'n moeder bij 't onweer gisterenavond dwars voor z'n bedje op den steenen vloer getrokken had. En telkens schoot hem 'n schietgebedje in : Geloof den Heere.. Ieder keer zag ie de logge voeten van z'n grootmoeder en overheen schuiven, huiverde ie van afschuw en schreide lang en stil van bange smart.

Ouë Rams rochelde en stikte weer half in hoestbuien, dat ie soms z'n geel gezicht zag opschimmen, bijzij in 't schuwe raamlicht, en de holle doodsnood-oogen kijken, den strot hoorde slikken 't slijm. — Dan draaide ie zich met z'n mond naar den muur, en wachtte ie z'n vader maar öp met stillen juich dat die zou hooren van z'n wandelingetje langs de tafelhoeken, al kon ie niet spreken van hevige diipijn en smartelijke afgematheid.