Menschenwee, Derde boek, Zomer

ELFDE HOOFDSTUK.

Laat September glanslichtte over de akkers van Wiereland. Pluk van snijboonen ging nog rond. Wat er opgehaald kon worden na den verwoestenden boonenstorm was in den nazomerenden herfst mooi in vrucht gezet.

Achter en om de akkers van ouë Gerrit stonden de dahlia's in bloei en als liktongende vlammen over 't vergoudend groen gloeiden de hel-roode gladiolen in den alom wonderenden herfst-brand; braamvuur van nooit blakerende kleuren, legendarisch verwevend de stilte en 't licht, herfstig goud-rood en goudbruin, doorgloeid van hemelpracht, hoog en stil bloemend en vonkend onder de zilverende luchten.

Over de verkwijnende gewassen speelden vochtglanzen en zwammige rottigheid, en eiken dag werd de rooi op bollenak-kers drukker, rondom de stervende tuinderij teelt.

Ouë Gerrit treuzelde door z'n akkers op de Beek, waar de kerels nog aan 't plukken waren, 't Kon 'm niks meer schelen. Nog één maand, en hij was d'r voor goed hier wég, en op z'n eigen land ook gebonjourd. Daar kon ie nou kalmpjes over praten, in zich-zelf, omdat ie 'r mee verzoend was. De heeren zou ie óók niet meer nijdig maken, want dan zouden ze 'm misschien bij de Bekkema's nog laten ophoepelen; had ie die paar centjes ook niet meer. —

Vóór 'm bloeiden tusschen rooigrond, witte, gele en hel-roode gladiolen in de blauw-floersige fijn-zoete herfstlucht, als fiere hanekammen overeind vlammend. En vlak achter z'n akker, fleurde 'n heerlijk akkertje stokdahlia's, tintelend dooreenbloeiend in 't zachte zonnevuur, als 'n brandende dans van schitter-II. 26