Menschenwee, Derde boek, Zomer

399

nigste zachtmoedigheid vroomde z'n verrukking door, uren op uren. —

'n Poos lacer, uit z'n eenzame extase en hallucinaties gestoo-ten, door krijschende hurrie en gekijf van grootmoeder en Ant om Kees, overrompelde z'n gewoon kindernatuurtje z'n eigen droomselen ; brak ie met 'n smak van onthutsing door 't kristalweb van z'n nevelige illuzietjes heen. — Toch voelde hij niet dat ie uit teemrige woorden van kapelaan en zoete beloftetjes van Ant over eeuwige gelukzaligheid, die heilige droompjes om z'n ziek karkasje geweven had als 'n broos web van geluk, want z'n kindergeloof was écht, stond in 'n aureolend gesternte van ongeschondenen teed'ren goudstillen luister. — Maar wel begreep ie toch ook 'n jongen te zijn. Dan wou ie léven, spelen, stoeien, spitten in den tuin, en werken als z'n vader, als de jongens in de buurt. Soms wou ie mee op strooptocht en schreide ie stel-peloos en wreed-lang dat ie ziek was, groeide, maar metéén verzwakte in bed. Nou lag ie weer door Ant in z'n hoekje gedragen, vér nu van 't herfstraam waar 'n roode zon dampig om heen tooverde. Kees had 'n hoogtetje gemaakt van planken onder z'n bed, dat ie boven den postrand uit kon zien, als ie voor 't raam lag, net in de goudbruine kastanjelaan van Jonkheer van Ouwenaar's landgoed. Maar Ant wou 't niet hebben, had den dood voor tocht, duwde 'm liever in z'n duister hoekje terug.

Nou lag ie weer in 't donkre kamerdiep te staren, bepeinsde ie wat 't toch eigenlijk was dat z'n vader zoo woedend deed worden, als ie hen bidden zag, en wat Kees dan wel dacht in dien tijd, en of ie dan toch niet bad in zich zelf. Hij durfde niet goed, maar toch wou ie 't z'n vader toch eens pardoes vragen. Z'n moeder schimpte wel dat z'n vader 'n goddelooze ketter was, maar daar begreep ie niks van. En telkens in stilte bad hij dan voor z'n vader aan den Heere, dat Hij 'm geen kwaad zou doen. — En vromer doopte ie z'n vingers in 't wijwaterbakje dat ze 'm voorhielden, verprevelde ie z'n : In noam des Voa ders, des Soons, en des Hailigen Geestes.. Oamen !