Menschenwee, Derde boek, Zomer

406

borst, bad ie snikkend nog wat te kunnen blijven leven, aan God en Jezus en alle heiligen, om z'n vader te zien, z'n moeder, z'n zusjes, z'n grootvader. — 'n Poosje later weer vond ie dat toch zondige gedachten, bad ie om toch maar liever in de eeuwige gelukzaligheid te komen, liever dan zooveel pijn te hebben ; bleef ie bidden en zingen tusschen 't gerochel van Ouë Rams, vloek en raas van Ant en z'n vader, armoe-gewurm en krijsch om wat centen, tusschen gezwijn, gemors en vervuiling der stinkende kinders in 't donk're krot.

Dieper ingedoken, in z'n bedje bekeek ie stilletjes z'n pralende plaatjes ; zag ie den Heer op 'n hoogen troon, aan een kant Gods Zoon, aan anderen kant Moeder Maria, omstraald van blauw, goud en jubeling van zilver en licht. Dan zong er in z'n doodskopje 'n woordlooze melodie van zielsverrukking en rustig stervensgeluk. Nou zag ie zich al opstijgen midden in die azuren wereld van gouden fonkelstarren, en blauw, eeuwig blauw, midden in die kleurwemelende pracht, heel hoog in den Hemel, waar alles jubelde ter eere Gods.

Het was alles heel vaag en heel vreemd voor 'm, maar toch lichtend en glanzend in z'n kinder-verbeelding. — Z'n gepeinzen over God den Heere, Jezus, en den Heiligen Geest overdauwden met wond'ren stillen luister z'n kindergeluk van 't sterven. In z'n donker hoekje, waar z'n ledekant rammelde, en z'n zandzakken aan de beenen sadderden, glansde en regende 't voor zijn zielsverrukte oogjes, warmgoud licht. Z'n mystieke geloofs-gloed, omweefde 'm van z'n lichtend binnen uit; hij voelde zich stijgen in 't goudgestard azuur, en handwuiven deed ie naar z'n vader, z'n moeder en zusjes. En hooger, hooger zweefde ie öp, door engeltjes gestuwd in een trillende sfeer van dampend goud, omwolkend z'n handen, z'n oogen, z'n beentjes in wond'ren nevel; hooger, al hooger in 't wemelende azuur; verstèrvend van de aarde, maar oplevend naar den Heere.

In z'n mystiek-naïef en teeder breintje zwierf hij daar rond, in zielsverrukking, in vromen luister, en niets dan zag ie meer van 't kamerke, en z'n duister hoekje. — Met eindelooze teederheid was ie weggezweefd, alles kussend en handbewuivend, met in-