Menschenwee, Derde boek, Zomer

397

Van den boonenstorm had Wimpie gehoord; z'n vader was er werkeloos door gemaakt. Want na 't overeindzetten 'n paar dagen, bij die en bij die, bleek de pluk voor los werk te klein. En uit den stommen angstigen kijk van z'n vader naar zijn gezicht, had Wimpie heel diep gevoeld, dat 't wel gauw met hèm gedaan moest zijn. Hij moest dood ! Wat dat sterven nou eigenlijk was, daar begreep ie niet veel van. — Lezen had ie nooit geleerd. Z'n moeder was 'r 'n paar maal mee begonnen, heel in 't begin van z'n ziekte, aan z'n bedje. Maar 't lukte niet. Gebeden had ze'm ingestampt, 'n brok hier en daar uit den katechismus, en die zei ie maar altijd in-zich-zelf óp. Ze hadden 'm gezeid, moeder en de kapelaan, op z'n vraag, waar ie heen ging, als ie dood was, dat ie in den geluksstaat zou komen. Op dat idee bedacht ie allerlei vreemde dingen, heerlijke kinder-zaligheidjes. Maar toch had hij soms hevigen angst voor 't sterven, omdat ie niet altijd zeker voelde, of ie daarna z'n vader en moeder en z'n zusjes, al z'n zusjes, die ie zoo stil lief had, wel dadelijk zou zien. Den laatsten tijd zelfs schreide ie veel meer in z'n ledekantje dan vroeger, omdat ie zich zoo uitgeput voelde, niet meer in staat was, nu en dan op te zitten. En dat juist wou ie zoo graag, want hij had gezien, hoe dol veel plezier 't z'n vader deed; en hoe ruwer, angstiger Kees raasde, als ie weer achteruitgegaan was.

Dagen en nachten vooral, zoo turend in 't donker, slapeloos en peinsklaar, liet ie zich omstreelen van z'n teed're, diepe kinderverbeelding over den geluksstaat. Tusschen gebedjes in, prevelde z'n fantazie : dat ie zou zitten in 'n krans van gouden engeltjes, allemaal mooie menschjes, met stille zacht-trillende vleugeltjes, waarop heel zacht licht neerzilverde; dat ie met hen zou bidden voor z'n vader, moeder en zusjes. Dat z'n vader niet meer zoo gruwelijk driftig zou worden, niet meer zulke rooie oogen zou krijgen, die 'm beangstigden; en dat ie niet meer z'n moeder zou slaan.

Maar als ze 'm dan later weer in 'n onbezonnen ontsteltenis, vlak in z'n gezicht zeiden, hoe vreeselijk mager en slecht ie uitzag, dan grepen z'n ontvleesde vingertjes naar 't rozenkransje op z'n