Menschenwee, Derde boek, Zomer

396

mi die jonge ! De koapeloan stoan d'r sellefers veur ! Die is d'r tug soo ellendig-mooi op s'n geloof hee ?....

Ze straalde Ant dat ze 't zoo zeggen kon, dwars tegen Kees in, en vrouw Zeune verbromde wat onverstaanbare ruwe dingen om Wimpie niet te krenken. —

Bij de donk're schouw, in scheemrig goudzachtgen glans van raamlichtafschijn, zat grootvader Rams te pruimen en te spuwen, alsof ie nooit nog was opgezeten. Tusschen 't gesprek verrochelde ie z'n slijmhoest, telkens scheurender en heviger. Eindelijk wrevelde vrouw Zeune er weer uit:

— Nou, moar____ikke sou 't sain tög d'r instoppe____ 't Is

tóg moar 'n hufter ! die jonge mot d'r fraite____die malle froome

kuure.... ken die s'n moag nie mee sette.... gekkighaid is gekkighaid !

Ouë Rams verrochelde z'n hoest zoo hevig, dat Ant vrouw Zeune niet meer verstond, 't Bleek-starende kopje van Wimpie lag te sidderen tegen 'r borst, onder de brullende slijmige hoestscheuren van z'n grootvader, die naar lucht snakte in krampigen longenhijg, dat ie schokte op z'n stoel, z'n beenen opspartelden, en z'n gele tronie wegzonk tusschen de schouders. Uit de donk're lage kamer verklonk 't onder de schouw als rochelend geschrei, plots afgebroken door slijmgeslik, dat stikte in z'n strot.

— Spoeg tog uit foader ! spoeg tog uit ! Je stikt d'r t'met op je ploas, angstigde Ant. Maar Ouë Rams, één beefhand in angstklem vastgegrepen aan schouwrand, barstte liever in reutel, dan z'n long er uit te braken, zooals ie in stomme hardnekkigheid bleef denken.

Z'n gele kop, even belicht in den valen goudschijn van 't celraam, stond blauwigzwart gewurgd van benauwing, en z'n keel-krop sidderde boven z'n koperen knoopen, als werd ie op en neer gerukt. Wimpie wou maar weer naar bed, voelde zich doodop van z'n loopje. Hij had Kees willen verrassen. Want eiken dag zag ie z'n vader treuriger erbij loopen, stiller, en plots soms in dolle drift tegen z'n moeder uitrazen als ze'm sarde en vloekte om z'n ketterijen, ze vóór z'n gezicht uittelde, hoe 't nest weer tegen den herfst te hongeren zou krijgen.