Menschenwee, Derde boek, Zomer

394

rige beentjes, en z'n vergeelde geraamtehandjes, zwakkelijk-paars doorpeesd, grepen in angstigen span den tafelrand. Hij waggelde op z'n doorgezakte knietjes, en z'n lijfje duizelde zachtjes. Even sloot ie z'n oogen, waar de leeden, aderfijn en por-celijn-teer doortakt overheen kapten, stil, doodziek, broos. Vrouw Zeune was links gaan staan, klaar om hem op te vangen, als ie viel; en Ant, angstig kromde achter hem d'r magere armen, zonder dat ze 't Wimpie merken liet. Zoo stond 't mannetje éven als veraapt geraamtetje in 't herfstlicht, dat helder invrat op z'n doodskopje, groef in de zwarte holheid van z'n oogwallen, en de zieke oudemannetjesrimpels op z'n beenderige slapen, neus en mond, smartelijk omscherpte. Foetus-groot en karikaturig zwalkte z'n hoofd op slap spierloos nekje, en kroppig zwoegde z'n uitpuntend strot je angstig naar adem. Om z'n bloote halsje hing z'n rozenkrans, waarvan de glorie-zij-den-Vader's zilverig blinkerden in 't wasemgouden licht.

— Oarem skoap! t'met 'n dooskop! 't is sonde ! verzuchtte onbarmhartig vrouw Zeune ontsteld. Wimpie lachte, fijntjes, wijs-smartelijk, met stille ontroering in 'm, over de plompe uitroep van buurvrouw. Hij kende die gezegdes, en voelde ze rustiger dan 't valsche gepraat over z'n goéd uitzien, woordjes om 'm alleen maar moed te geven. —

Sterker trilden z'n beentjes, en achter 'm de krampende mager-uitvingerende handen en armenhoepel van z'n moeder. —

— Hou je je aige nog liefeling ?

— Ka . .aik moe ! hijgde z'n borstje.... nou . .wou . •ik ikke ..van da ....noa .... da .... ah ! ....hoekkie ! .... dan

____ke'k____teu____ge____foa .. der .. seg .. ghe ! daa'____

'k ..f'e ....doag ....weer ... .lo ....ooope ....he ..ep! ... .dan ... .is ....tie. . . . blai. ...

Vrouw Zeune rilde. Maar Ant keek norsch. Want ze haatte Kees erger dan ooit, nou ie, na haar miskraam, gejuicht had over 't dooie kind dat gekomen was. Dat leek zoo zondig, zoo gemeen ! Zij wist wel, dat 't van haar val was, dien avond op 't land, toen ze stil, zonder hulp, zich aan 't boompje had willen ophalen, en terugsmakte ....