Menschenwee, Derde boek, Zomer

TIENDE HOOFDSTUK.

— Wil Wimpie d'r nog effetjes af ? goeiigde Ant naar trieste bedje van 't kereltje.

— Joa moe.... heul groag.... effetjes moar !

— Och vrouw Seune, wou je main effetjes 'n handje hellepe ?

kaik !____Nou pak ikke d'r sain an 't hoofie hee ?.. enne nou

jai d'r an 't linkerbaintje! sien je ? — Kees naimt sain alletait in één setje.... Moar da durrif ikke nie ! vast nie.... Soo !.. joa juustig.. Heb je sain nou vast vrouw Seune?.. soo!.. mooi! joa fint je ! kaik d'r moar nie soo bang.... Nou ikke.. onder.... sain.... nekje! Soo liefeling ?

Zachtjes droegen ze Wimpie bij 't hooge raam in 't goud-fijne zevende licht van laat-Septemberdag.

Z'n oortjes trechterden steenbleek, wijd van z'n hoofd, en z'n weggevreten beenig, ontvleesd kopje, doodshoofde grauw-groen in den zonnigen buitenglans.

Paars geader takte langs z'n ingeholde apige slaapjes, en hol-onkenbaar z'n groote groen-blauwe oogen staarden uit de ziektewallen boven z'n vermagerden neus.

— Mo je nou nog rais loope, main mannetje ?

— Joa moe., heul groag!____aa's 't kan, bedeesde zacht

en hijgend z'n doodziek stemmetje.... kaik!.. nouglai....

ikke____d'rof____paa's d'r op ! Soo goed ! Vrouw Seune paa's

d'r op ! main dai! soo! 'n endje op sai! Nou.. mot u main.. ef.. effe____teuge de., toafel.. rand., loate anleune ? —

Zwaarder hijgde z'n borstje van vermoeienis. Stervend verklonk z'n stemmetje, en heel zoetjes was ie van Ants schoot gezakt. Z'n vuil ponnetje kabaaide flodderig om z'n stakke-