Menschenwee, Derde boek, Zomer

377

smoorvast in z'n strot, en heet zat onbestemde angst daar als 'n zweer te gloeien. Dat geklieter en geklaag om 'm heen, gaf 'm geen luis. Hij had 't wel gevoeld. Dat móst komme ! dat móst komme ! En als ze 'm nou bij den notaris nog gingen donderen, zou die d'r geen hand meer uitsteken. Most 'r maar van draaien wat 't wou. Maar 't most komme. Zat 'm de heele zomer al in z'n buik, die angst en schrikkelijke benauwing.

Dagen later had ie gehuild, gesnikt, was 'r daarna gemoedelijke rust in 'm gezakt. Met heete blijdschap dacht ie aan z'n spullen. Nou alles toch zoo geloopen was, voelde ie 'n fatale kalmte, 'n zalig-gelukkig gevoel, dat hij die spullen had, buiten storm en onweer en boonen en notaris, en buiten geklieter van menschen. Achter z'n telkens weer opschokken van hoop en smart, prentte ie zich in, voelde ie diep, dat ie toch alleen leefde voor dat genot, 't eenige zalige in z'n leven. Wat kon hem de boonen schelen, en de centen, en de notaris ? Hij zou d'r heengaan. —

Goed ! En als 't te bar wier, zou ie opbreken. Als hij z'n pracht spullen maar had en houên kón. — En als ie d'r eenmaal afge-kieperd was, z'n hypotheekrente toch niet betalen kon, en niets anders ook, had ie ook geen gemier meer an z'n kop. En nou de kerels als knechten ! —

.. Hoho.... da sal d'r hullie 't land injoage! Moar da kon d'r sain ook nie skele.... Hij had 't dan stilletjes en rustig, kón gappen wat ie wou. Al meer zalig genot, geen zorg meer voor pacht, hooi, koeien, hypotheek, en de heele santekraam niet. Laat ze d'r nou maar zeggen, dat ie straatarm was. Ze beklaagden 'm bitter. Dat verging nog beter dan ie gedacht had. Nou most ie d'r rondkomme van 'n paar gulden per

week____Z'n wijf ging er toch wel gauw van door. Die stonk

en stotterde iederen dag erger; van onder al half lijk----

hoho! da gong goed! da gong prêchtig! En nou sou die notoaris spreke., want aa's de jönges gain aige lappie pachte konne en sain d'r uit trapte, sat ie lailik vast!

Zoo draaiden en drentelden de gedachten in Ouë Gerrit rond, voor ie op stap ging naar notaris Beemstra. Maar 't moést, en