Menschenwee, Derde boek, Zomer

375

lieten zich niet lang verbluffen. Met 'n paar hevige opstoppers tegen z'n maag en z'n neus, strompelde ouë Gerrit achteruit, bleef ie stom, starend-stom, neergesmakt in den leegen stal. Niks zei ie meer, niks, dagen achtereen geen woord. Alleen bromde ie wat, z'n groenzuur kindergezicht zenuwdoorschokt van rare wilde trekken, als 'n op zelfmoord peinzende gek, mummelend en baardtrekkend.

— Rooit noa niks, rooit noa niks! moakt main niks.. hep d'r main aige ! gromde hij.

De jongens werkten weer op 't land, poogden de neergestorte weggebroken ranken overeind te binden. —

Ouë Gerrit keek 'r naar, in waanzinnige mijmer-kalmte, mummelend wat woorden, zonder zin. —

Dirk rukte de geknakte latten en rijzen uit den grond, trapte rondom den modderboel weg, stootte nieuwe stronken in de aarde, bond 't gewonde goed, dat nog éven leefde, met touw en teenen öp. — Piet hielp mee, vloekend op de vernieling, driftig rondloopend in lust tot drinken, baldadigheid en bakkeleien. —

De zon was na storm-grauw en regen weer schaterend doorgestraald. De hemel blauwde en glansde prachtklaar, en in den lichtenden fijn geurenden Septemberdag jubelden de glanzen, stroomde zomerhitte langs de akkers ; als proestte de zon om demonenhumor en verwoesting van den wind. —

In Wiereland was alleen gesprek over den ,,boonenstorm". — Er werd gestemmeschreid door woeste stoere kerels, die in twintig en dertig jaar geen traan gelaten hadden ; kerels die nü in één voor den grond lagen, niet meer wisten, waarmee hun jaar te redden. Natuurlijk voelden ze, dat notaris en landheer ze zouden beklagen, wel geduld wilden hebben met betaling, maar geen cent tegemoetkoming in verlies aanbrengen zouden. — De weinige bazen met eigen land, bracht 't jaren achterop, de kleine pachters waren in één geknakt, konden den bedel öp naar werk. Want duizenden guldens waren er weggespoeld in die teelt, geld waar op gerekend werd. —

Elk jaar was er gevaar voor hun oogst, elk jaar bracht ang-