Menschenwee, Derde boek, Zomer

366

oogen.... Allemaal zwarte dingen zag ie op zich afspringen ; slangetjes en kriebelige wormpjes!

In dollen angst holde ie naar z'n wijf. Nou moest zij 'm beschermen. Zacht stootte hij haar op, wrong 'r de stinkende rokken los, en strompelde haar naar de bedstee. Hij hield 't zoo niet langer uit. Stikken, gillen zou ie van angst, gillend krijschen, door de heele buurt, dat hij de dief was, hij de dief, van de bollen, van al de spullen, hij en niemand anders. —

Maar als z'n wijf nou maar in bed lag, zou hij, achter d'r rug zich kunnen verschuilen, zoo heelemaal gedekt door haar. — En sidderen kon ie van zich zelf als ie 'r aan dacht, dat ie 'r straks nog had willen ranselen, ranselen van lol en jubel, dat suffe stomme wijf, dat ie nou noodig had. —

Vrouw Hassel was in 'r afgezakte rokkenrommel voor 't bed gestrompeld, staar, suf, lippuffend. En Ouë Gerrit kwam, vlak achter d'r stinkenden donkeren rug aansjokken in z'n onderbroek, dicht z'n oogen, z'n ooren met de beefhanden gedekt.

Angst verstomde z'n spraak ; hij wou wat zeggen, maar 'r verheeschte klankloos gestamel. Eindelijk, na uren van marteling viel hij in nachtmerrie-sluimer. —

Bang van z'n eigen eerste felheid en latere lafheid tegelijk, stond ie den volgenden morgen, gebroken öp. Dat satanisch uurtje doorspookte z'n brein nog lang. Lamgeslagen, overal pijnlijk, doolde ie rond op 't land, stom hier en daar wat plukkend van z'n boonen. —

II.

Den dag vóór dat kermis uit Wiereland verzonk in 'n hurrie van afbraak, vernevelde in nastank van baksel, kwam ouë Gerrit bleek-grauw van woede op de akkers, recht af op Dirk en Piet, tusschen de moffenboonen.

— Wie, beefde in toornige stikking z'n stem, wie hew d'r van jullie.. van main geld gapt ?.. wie ?.. höho ! !

Hij stikte bijna van drift. Dirk keek óp naar den Ouë, uit