Menschenwee, Derde boek, Zomer

367

z'n knielhouding. Z'n kop en wit-blond haar, lichtte in zonnigheid en z'n koe-oogen lodderden verbaasd. —

— Mö je main ?

— Wie hep d'r vaiftig pop stole ! vaiftig pop ! hoho ! vaiftig pop ! ikke bin d'r daas van !.. ik sink !.. ik sink ! gaif t'rug ! t'rug ! main gèld ! t'rug, of ikke bin d'r in 'n moand kepot! diefetuig ! — Z'n gezicht stond nu gipsbleek ; z'n kaken sidderden, en z'n krommige rug bochelde gewrongen in smartelijken buk, verouêlijkt, gebroken. Er lag driftig geween in z'n schreeuwstem, en z'n oogen huilden. Ze hadden 't samen gedaan, Dirk en Piet, om 't wat ruimer te hebben, tot 't laatst toe, voor de meiden, en om niet kleiner te zijn dan de gullere maar rijkere neefs. — Ze voelden hun schuld wel, maar toch verwachtten ze niet veel praatjes van den Ouë. —

— Wa mot da skraiwe ! lief je je bek te houê ? of da pakt aêr skeef uit! dreigde Dirk, wai moste je loodpot anspreke.. omda je nooit meer aa's twee kwartjes sakduut gaift!..

— Twee kwartjes ?.. hoho! en wa jullie main d'r bestaile van de Markt.. en je suip.. en je koartspul!

— Is da skraiwe, raasde Piet, is d'r puur of d'r moord lait op de ruimte! nog ééne segsel.. enne wai smakke de boel veur de waireld! Hai jai nooit nie 'n duitje ganneft aas knoap hee ? Stom, afgebluft bleef ie voor zich uitstaren ouë Gerrit, stom over zulke gewetens. Dat waren nou z'n eigen jongens.

Hij huilde, snikte stil van woede en benauwing. En vloeken, vloeken wou ie de kermis, die de kerels zoo liederlijk achteröp zette in 't werk. Want ze hurkten voor dood tusschen de paadjes. En nou, met hartbonzenden schrik had ie hun diefstal bemerkt. Hoe moest ie dat bijleggen ? Z'n land, z'n pacht, z'n hypotheek, z'n oue schuld ? Dat was nou net z'n geld voor 'n gedeelte hooi waar ie al 'n maand telaat mee was. Al dringender en brutaler had de notaris 'm gemaand en gezegd dat ie niet langer wachten kon op z'n geld, omdat ie al zooveel achter was. —

En nou weer dat bypotheekie van dokter Troost.. en de rente van z'n eigen land, dat toch al lang niet meer van hèm was, omdat ie z'n tweede hypotheek al met de jaren opge-