Menschenwee, Derde boek, Zomer

365

't gevoeld als 'n slag uit 't duister op z'n snuit zonder dat ie de hand zag die 'm teisterde. —

Inééns voelde ie zich weer laf, kruiperig laf, klam in doodsnood. Felle angst beklauterde weer z'n strot, knelde zich vast om z'n krop, kneep en kneep, en z'n handen gloeiden als hield ie ze boven 'n komfoor. —

G?uw droeg ie z'n spullen weer naar den kelder terug, met 't nachtlampje in z'n bevende hand. Wurgender omklauwde 'm de angst in de starende stilte van 't huisje.

Van de straat verklonk nu en dan kermiskrijsch en vage zang die 'm sidderen deed. Z'n gedachten bangden dat ze 'm zouen komen halen. — Alsof ze alles nageteld hadden op de kermis en gezien dat ze dertien stuks misten, en dat God hem, hém had aangewezen. —

Laf, kleintjes en kruiperig schokte ie öp van elk geruchtje en 't duifje had ie kunnen doodslaan om z'n lam gehuil, z'n dof gekoer.

Maar de stilte drukte op z'n keel. Telkens in 't stalduister, heel uit de groen-zwarte diepte, dacht ie tronies te zien van de lui die hij bestolen had. 't Was gekkigheid, 't kon niet, praatte ie zich zelf in, maar hij was d'r toch puur van stuur door. En telkens weer keek ie om, zag ie de schimmige gezichten loeren en grijnzen, en hoorde ie ze zacht onderdrukt schateren uit de staldiepte, en al maar kijken op z'n bibberende angsthanden.

Kleiner, al kleiner in z'n hoon voelde ie zich worden. Eerst had ie in overmoed z'n wijf willen ranselen.... Nou, nou was ie blij dat ze niet meer naar 'm keek. Langszamerhand durfde ie nergens meer heen zien, om de klamme stilte in huis; stilte die 'm deed rillen en huiveren van al stijgender angst. Soms trapte ie, in doodsnood zelf tegen de tafelpooten, om de vale drukkende zwijg te breken. Maar dan beefde ie weer van 't vertrillende gerucht, en gluurde naar z'n wijf of zij ook hèm bekeek.

Hij zweette, klain, bibberend, bevangen in 'n tergenden nood die 'm stikken deed. Met één sprong holde ie naar z'n bedstee.. ׳t Moest uit zijn... Maar 't duisterde weer zoo naar voor z'n