Menschenwee, Derde boek, Zomer

364

keel en z'n mokerend hoofd, waar 't bloed door koortste. Z'n vrouw wou ie wel slaan, uit overtollige kracht en uitzinnige wreedheid. Hij wou 'r ranselen op 'r dooien kop, 'r suffe smoel, zoo maar, in jubel. Pal op 'r smerigen snuit, 'r stinkend lijf, dat ze d'r eindelijk ook ééns wat van zeggen zou, hoe lekker hij d'r hier stiekem zijn kermis hield. Z'n lippen smakten, z'n handen jeukten, jeukten. Z'n oogen brandden gaten in de lucht. Hij kèek niet, want hij was vlak öp de dingen, hij was de dingen zélf. Hij betastte ze met z'n oogen, zoo sterk als met z'n vingers. Hij voelde ze met z'n spraak, en hij tastte ze met z'n reuk! Van alle kanten in z'n demonische zinsbegoocheling, proefde, rook en vatte ie z'n spullen.

Woester kwam een wulpsch begeeren in 'm opschroeien om 't stomme suffe wijf te ranselen, te knijpen, nou juist, nou in de stilte, 'r beuken tot murf, dat 'r grauwe smoel ging spreken en zeggen hoe ze 't vond, zijn spullen. —

Plots hoonde z'n stem valsch naar d'r toe.

— Hoe vint je 't waif.. hoho !

Z'n stem klonk wild en scherp in 't nachtkamertje, en z'n vrouw, half ingezakt, geslonken lip-puffend op 'r stoel, antwoordde niet, ronkte blazend. Even daarna schrok ze recht öp, met staar-doffe oogen die knipperden tegen 't groezelende lamplicht. De grauwe lippen mummelden wat, en d'r gedrochtelijke angstmond verkwijlde bang gedroom. Ze stamelde met stem, doorhuiverd van prangenden angst:

— Ikke goan nie mee____nainet!....

Nu, in één werd ie bang Ouë Gerrit, voor d'r gestamel en gestaar; voor d'r grauwen kop die in zenuwbenauwing ver-rimpelde en vergroefde als 'n ijlend mombakkes. —

Eerst had ie heel even gedacht dat ze op zou springen en 'm zou bestelen als ie 'r daar al die prachtstukken uit z'n kelder, zoo sarrend-gul liet zien. Hij had z'n overmoedigen satanischen hoon tegen 'r opgesmakt met 'n scherpe vraag : hoé ze z'n spullen vond, en ze was heel vreemd opgeschrikt. En ze had gekeken, uit 'r hoek, in 't licht, zoo wild en verschrikkelijk als ze nooit deed. Was 't inbeelding van 'm ? Nee, neenet! Hij had